در نزدیکی ها و داخل همین زندگی ما  موجودات ریزی هستند که اسمشان را دوست گذاشته اند و ما نیز آنها را دوست می نامیم.انگار در قسمت ما هستند و در جایی از پیشانی ما نوشته شده اند و ما باید حتما آنها را دوست بنامیم. و در دورها موجودات شگفت آوری هستند که وقتی سر بالا می گیرند تا به آسمان نگاه کنند ما نیز بی اختیار سرمان را بالا می گیریم تا نگاه کنیم.دوستان دوری که به سبب فاصله ی مکانها و زمانها از هم دورند نه به سبب فاصله ی قلب ها و روانها. . . شاید هیچ وقت آنها را ندیده ایم اما از حضور پایدارشان آگاهیم. و این حضور معجزه ی آسمانی است .گویا در جایی به جز اینجا همه ی ما در کنار هم حضور داریم و این حضور در کنار هم است که خیال ما را تا اندازه ی زیادی راحت میکند و می توانیم در دنیای خود جدایی را تحمل کنیم. این جهان هر کس در دنیای خود زندگی می کند.و برای خود دنیایی جداگانه ساخته است. شاید از این جدا زندگی کردن نمی ترسد .چون که می داند جایی هست که در آن دنیای همه با هم یکیست. و همه به سمت آنجا می روند.به بهشت. به انتظار بهشت می ماند به انتظار بهشت می خوابد و به انتظار بهشت بیدار می شود . و شاید به خاطر این دنیای جداگانه دارد که می داند هر کس از راه جداگانه به آنجا خواهد رسید. به دنیای یکسان همه. شاید در راه موجودات ریز و کوچکی ببیند که گاه دستش را می فشارند .بعید است که آنها در راه او باشند. چرا که هیچ کس همسفری ندارد و همه تنها هستند. می داند یا نمی داند؟ بعید است که نداند به فکر حضور است ، نه در راه ماندن. کسی که در راه بماند به حضور نخواهد رسید. و حضور یعنی رساندن خودت به وعده ی دیدار. و گذاشتن کوله پشتیت به زمین . و نگاه به دوردست ها که کسی می آید. همه از هر طرف می آیند و در آنجا یکی می شوند. برای کسانی که نرسیده اند مهلت دیگری نیست. چرا که امیدی هم نیست.

شاید بیچاره ها در راه دیگری طعمه ی گرگ ها شده اند ، شاید گمراه شده اند ، شاید اصلا راهی پیدا نکرده اند ، شاید هیچ وقت حضور را در قلبشان حس نکرده اند و راه نیفتاده اند . شاید دوستان دورشان را نشناخته اند. شاید اصلا آسمانی نیافته اند. شاید با دوستان ریزشان در تعارف مانده اند. شاید یک عمر با زندگی تعارف داشته اند. شاید واقعا پنداشته اند هر تعارفی که زندگی کرد باید بپذیرند. شاید وقتی از غرش اسمان ترسیده اند و تگرگ به سرشان زده باز نفهمیده اند. شاید نفهمیده اند که چتر لازم بود و حتما باید یک کوله پشتی بر می داشتند ، شاید نفهمیده اند که بارهای اضافی را حتما باید به زمین می گذاشتند. شاید نفهمیده اند آنچه که روحشان را می خورد و آنچه را که به دردشان نمی خورد و آنچه را مزاحمشان است از وسیله و سلیقه و دوست و آشنا و غریبه و روزمرگی ها وغیره .همه را باید به زمین می انداخته اند و سبکبال تنها همراه یک کوله پشتی می رفته اند. شاید نفهمیده بودند که راهی که در آن تنها خواهند رفت پر از نعمت است و نباید هیچ ترسی داشته باشند. و هر چه در راه می بینند باد و بوران و سنگ و افتادن همه نعمت است. اما چرا نفهمیده اند ؟ مسئله اینجاست که چرا حس نکرده اند ؟

 شاید حتی یکبار هم به آسمان نگاه نکرده اند. وقتی دوستان دور،  شب ها ساکت بودند و با دردی عمیق و با سوختگی جان که حاصل شناختن هم بود، دور از هم به آسمان می نگریستند، آنها با دوستان ریزشان که بیش از حد می شناختندشان ،زندگی را به نحوی  سر می کردند و به پایان می بردند و همانجا نیز به پایان می رسیدند.

مهم نیست که انسانها دوستی نداشته باشند ، مهم این است که شب ها حتما به آسمان نگاه کنند و نگاه آنها را نیز به خاطر بیاورند. و حتما کوله پشتیشان را باز بگذارند .و فردا صبح به سمت شناختن  نگاه های عاشقی  که وعده ی دیدار را فراموش نکرده اند ، پیش بروند.  تا آنجا دنیاهای جداگانه همه نیست شوند و جز یک راه به سمت ابدیت باز نباشد.....

تا نیست نگردی ره هستت ندهند

زین قافله با همت پستت ندهند

چون شمع قرار سوختن تا ندهی

سر رشته ی عشق به دستت ندهند