کسی نمی داند من تا به حال چند بار عاشق شده ام...چون خودم هم نمی دانم....اصلا نمی دانم سنگینی یا سبکی عشق را با چه معیاری می سنجند...با هر چه بیشتر با هم بودن ها یا با چیز دیگری...نمی دانم...

18 سال دارم و به موسسه ی زبان می روم....

در این کلاس عادت دارم که در ردیف آخر بنشینم ...یک دختر دیگر هم هست که دو سه صندلی دورتر از من و در ردیف آخر می نشیند..ولی تا به حال متوجهش نشده بوم.....تازه وقتی متوجهش شدم که یک روز کنار هم نشسته بودیم....اول متوجه کفش هایش شدم ، کفش هایش زیبا بود...یعنی خیلی به اندام کشیده اش می آمد...و بعد دستانش که روی کتاب گذاشته بود ..دستانی سفید و کشیده.....در همین موقع استاد اسم او را برای حضور خواند و او جواب داد " yes"

صدایش شبیه دختر بچه هایی بود که یکباره بزرگ شده اند.....و چه چشمان درخشانی داشت با پلک هایی پرپشت.....و صورتی استخوانی......جوری نگاه می کردم که انگار تا به حال آدم ندیده ام....ولی در همین چند لحظه نگاه در نظر من فرشته آمد....

فردای آن روز باز کنار هم نشسته بودیم.....به نظرم تازه خواندن " ژان کریستف " را تمام کرده بودم و به دنبال یک دوست می گشتم......هنوز نوجوانیم تمام نشده بود.....با این حال به فکر یک دوست همیشگی بودم....مثل کریستف که اولیویه را در جوانی پیدا کرده بود....هیچ وقت فکر نمی کردم که از یک دختر اینقدر خوشم بیاید.....دست خودم نبود...وقتی می دیدمش قلبم  به شدت شروع به  تپیدن  کرد......ولی چند سال بزرگتر از من نشان می داد....

نمی  دانم آن روز سر صحبت از کجا باز شد که با هم حرف زدیم...درست هم سن من بود و قرار بود با هم کنکور بدهیم...داشتم خیلی خوشحال می شدم..که بعد گفت رشته اش انسانیست و می خواهد کنکور زبان بدهد ..من می خواستم کنکور ریاضی بدهم.....همه ی رویاها در ذهنم خراب شد.....و آرام گرفتم.

جلسه ی بعد که هنوز کلاس شروع نشده بود ..واقعا یادم نمی آید که من از عطر او تعریف کردم یا او از عطر من   تعریف کرد......ولی موقع برگشتن تا قسمتی از راه را پیاده با هم برگشتیم......یادمان افتاد که از هم شماره نگرفته ایم من به او شماره دادم و در گوشه ای از دفترش نوشت......او هم یک تکه ی کوچک  از دفترش را کند و شماره اش را آنجا نوشت و به دستم داد ......دفتر ادبیات کلاس کنکورش بود...پشت تکه کاغذ این بیت افتاده بود  " اگر تو فارغی از حال دوستان یارا ، فراغت از تو میسر نمی شود ما را"....گفتم چرا از دفترت کندی لازمت می شود...گفت نه اینها را بلدم لازم ندارم...

متاسفانه آخرهای ترم بود...و ما فقط یکبار دیگر آن هم بعد از امتحان پایان ترم آن مسیر را پیاده آمدیم....موقع خداحافظی گفت "امروز صحبت هایمان خیلی خوب بود "

(تقریبا از همه جا حرف زده بودیم...یک چیزی هم گفت که من زیاد توجه نکرده بودم. گفته بود یک دوست دارد که در پیام نور درس می خواند....)

دست من را گرفت و فشار داد .....قد و انداممان هم دقیقا شبیه هم بود......شاید برای همین بود که دستم درد نگرفت....از ته دل شاد بودم

تا خانه گفته ی کریستف را تکرار کردم:

" من یک دوست دارم

من یک دوست دارم

..

"

تعطیلی وسط دو ترم بود...دو سه بار به بهانه های مختلف به هم زنگ زدیم...چیزی که برای خودم تا حالا عجیب است این است که هر بار زنگ می زد می فهمیدم که او پشت خط است....چیزی در درونم فوران می کرد و بعد صدای زنگ می آمد.

ترم جدید شروع شد ...نتایج را داده بودند ..من در یک لول بالاتر ثبت نام کردم  ولی او باید همان ترم را دوباره می خواند....کلاس من صبح ها بود و کلاس او عصر ها....

همه چیزش مرا جلب می کرد...وقتی که می دیدمش قلبم شروع به تپیدن می کرد.....حتی هنوز هم نمی دانم  که چه احساسی بود.

یک بار گفتم که عصر می آیم به کلاس آنها....سرمای شدیدی خورده بود و با این وجود آمده بود....به من گفت مادرم می گفت نرو ولی  من گفتم  امروز آرزو قرار است بیاید....از آسمان سنگ هم که ببارد باید بروم""

یک بار هم بی خبر رفتم کلاسشان .هنوز استادشان نیامده بود.....تا مرا دید با ناباآوری فریاد زد آرزوووو......و بعد طوری  همدیگر را در آغوش کشیدیم...که همه برگشتند و به ما نگاه کردند.

یادم هست که یکبار در همان دوران که همکلاس بودیم موقع برگشتن من می خواستم به آموزشگاه بروم،  مسیرمان یکی شد و با هم سوار اتوبوس شدیم.....سرمان گرم صحبت بود که دیدم رسیده ام تا بخواهم از جایم بلند شوم اتوبوس  حرکت کرد....داد زدم آقا نگه دارید لطفا....

یکبار دیگر هم که با هم سوار اتوبوس شده بودیم..داشتم با آب و تاب یک چیزی را برایش شرح می دادم.....که دیدم گفت " می خواهی از حالا برو جلو که بعد مجبور نشوی داد بزنی مثل پیرزن ها"

گفتم : " مگر پیرزن ها داد می زنند؟"

دیدم دارد می خندد ....در حالی که داشتم پیاده می شدم و خودم هم خنده ام گرفته بود گفتم " خیلی بدجنسی"

امتحان این ترم هم فرا رسید...امتحانات همزمان برگزار می شد.....عصر بعد از دادن امتحان با هم برگشتیم......از کت تنگ آبی رنگش خیلی خوشم آمد در موردش پرسیدم......گفت رضی برایم خریده.....پرسیدم " رضی؟ " چنین اسمی تا به حال نشنیده بودم حتی نمی دانستم اسم پسر است یا دختر......جواب داد " گفته بودم که یک دوست دارم که در پیام نور قبول شده اسمش رضیست...دو ساله با هم دوستیم....."

باز هم انگار از همان پتک های آهنین معروف به سرم فرود آمد.....پروین دوست پسر داشت......قدر یک دنیا دلم گرفت نمی دانم چرا.....ولی من که سعی کرده بودم تا آن زمان تشابهات را بین خودمان جمع کنم و از آن یک دوستی رویایی بسازم.......به یک باره یک نقطه ی تفاوت تاریک پیدا کردم.....در راه فقط پروین حرف می زد من هم هرزگاهی لبخندی سنگین و زورکی می زدم....چشمانم پر از اشک بود ولی تاریکی شب و ازدهام مردم  و سرمای هوا نمی گذاشت که دیده شود.....پروین داشت شرح آشناییشان را می داد....از این که تا به حال به هیچ پسری کاری نداشته...ولی ظاهرا مدرسه شان پیش هم بوده ..همدیگر را دیده اند و از هم خوششان آمده...می گفت دل است دیگر وقتی که کسی را بخواهد کاریش نمی شود کرد...

با هم دست دادیم که خداحافظی کنیم ..این بار دستم درد گرفت...

بعد که دید می خواهم از همان سو برگردم گفت برای چه داری از اینجا می روی؟

گفتم باید بروم آموزشگاه

فریاد زد : " آه ه ه........دیوانه....این همه راه را به خاطر من آمدی؟"

در همان حال که داشتم می رفتم  گفتم " دل است دیگر کاریش نمی توان کرد" دستم را به علامت خداحافظی بلند کردم.

چند وقت بعد برای تولدش دعوتم کرد. کار داشتم و از همه دیرتر رفتم. با یک دختر دیگر که نمی شناخنمش با هم رسیدیم و زنگ خانه را زدیم....مادرش در را باز کرد و به اتاق دعوتمان کرد تا لباسهایمان را عوض کنیم....رفتیم داخل اتاق...داشتم موهایم را مرتب می کردم که پروین آمد....اول فرناز را در آغوش کشید  اسمش را که شنیدم فهمیدم صمیمی ترین دوست دوران مدرسه اش است  و بعد سراغ من آمد..." فرناز ..آرزو...چرا دیر کردید هیچ وقت نمی بخشمتان"

یک وقت دفتر کنکور ادبیاتش را گرفته بودم تا چند وقت پیش من بماند.....گوشه و کنار بعضی صفحات چیزهایی نوشته بود.....

" خیلی دلم گرفته است

کاش سیمین اینجا بود

چند روز دیگر قرار است بیاید خیلی بی قرارم

"

فهمیدم که سیمین خواهرش است او هم آنجا بود در ترکیه تحصیل می کرد و چند روز بود که آمده بود.

موقع باز کردن کادوها رسید  . کادوی من در میان بقیه خودنمایی می کرد. با کاغذ پرسه  کادو گرفته بودمش..و دورش را روبان بسته بودم.....خواهرش کادو ی من را برداشت.....گفت شنیده بودم که خیلی باسلیقه هستید ولی تا امروز ندیده بودم.....پروین به چشمانم نگاه کرد و خندید...گفتم قابل نیست.

چند روز دیگر باید می رفتیم و نتایج را می گرفتیم...به پروین گفته بودم ساعت 6 عصر آنجا باشد تا با هم برگردیم.....من همیشه از رفتن به قلعه ی بابک می ترسم ( قابل توجه وفا) چون رفتنش دست خودت است و برگشتنش دست خدا.....چون آنقدر راه دور است که اگر وسوسه شوی که صبح زود بروی و تا عصر برگردی گاهی به درازا می کشد و سر وقت نمی رسی.....

آن روز هم با خانواده به قلعه ی  بابک رفته بودیم....و من هم که عادت به صخره نوردی و بالا رفتن از سنگ ها دارم همه جایم خاکی شده بود...تا برسم به خانه و لباسهایم را عوض کنم  طول کشید ساعت 7 شده بود.....البته مادرم گفت که همین لباسها خوب است با آنها بروم و وقتم را در رفتن به خانه تلف نکنم....ولی مگر می شد بگذارم پروین مرا در این لباسها ببیندد.....هر دو همیشه پیش هم لباسهای شیکمان را به تن می کردیم....وقتی رسیدم موسسه دیدم آرنجهایش را به سینه چسبانده و ایستاده است......تمام راه را دویده بودم.....هنوز تپیدن قلبم سرجایش بود....خودم را با خستگی انداختم بغلش ...ولی او دستهایش را از هم جدا نمی کرد مرتب می گفت " نمی خوام ، قبول نیست ." جدی جدی گریه اش گرفته بود.. نمی دانستم چه کار کنم نفسم هم برای حرف زدن بالا نمی آمد......

گفته بودم نمره اش را نگاه نکند تا با هم نگاه کنیم.....با هم رفتیم کنار پنجره که نمره ها را زده بودند هر دو قبول شده بودیم.....موقع برگشتن باز از هر دری حرف زدیم....

برادرش در همان موسسه استاد بود. و از شوخی هایش با برادرش می گفت . گفت که اغلب دعوا می کنیم ... همین امروز .با لگد کوبیدم به در اتاقش و حرصم را خالی کردم ......گفتم : " عجب ، تو هم لگد می زنی؟"

با خنده گفت : " مگه تو هم لگد می زنی؟"

با خنده گفتم : " آره منم لگد می زنم "

دیگر  هیچ خاطره ای از او به یاد ندارم. او در کنکور زبان  قبول شد و من در کنکور رشته ی  فنی مهندسی..... همان روز موقع برگشتن به من گفت که اگر دانشگاه قبول شود تحصیل در موسسه را کنار می گذارد....

آدم ها اگر نقطه ی مشترکی با هم نداشته باشند خود به خود ارتباطشان قطع می شود......

حالا فکر می کنم اشتراکات روحی  ما بیش از اندازه بود ولی در مهمترین چیز اشتراک نداشتیم.....من به فکر پیدا کردن بهترین دوست تمام عمرم  بودم....چیزی که او هیچ وقت به آن فکر هم نمی کرد......

این چنین است که تا امروز نه همدیگر را دیده و نه صدای هم را شنیده ایم..

ولی من هیچ وقت تپش های اولین و بی سابقه ی  قلبم را برای کسی که می توانست بهترین دوست تمام عمرم باشد فراموش نمی کنم.

امروز تکه کاغذ پروین را  که در یک طرفش شماره اش را نوشته بود و پشتش این بیت افتاده بود  لای دفترم پیدا کردم

" اگر تو فارغی از حال دوستان یارا

فراغت از تو میسر نمی شود مارا"