پراکندگی

           های

                   آرش( 3)

سلام دوستان . آیا هنوز مرا به خاطر می آورید؟من همانم. بگذارید به دستانم نگاه کنم و تمام چیزهایی را که شرح داده ام ، بار دیگر از نو برای خودم شرح دهم. شما گوشه ای بایستید و نظاره کنید که چگونه خود را نجات خواهم داد. من هم اکنون آرش نیستم ولی زمانی آرش بوده ام.بگذریم که حالا چه هستم ، شاید از آن قسم آرزوها که جرعه ای از آن نصیب همه می شود و خود بی نصیب از همه چیز می ماند و حتی از جزئی از وجود خودش که کنده می شود هم بهره ای نمی برد. هنوز در خواب است و بیدار نمی شود. خودش را نمی یابد. شاید این گمشده را خدا به زمین انداخته تا پیدا شدن ، از آنجا پیدا شود . چه کار با من دارید . من داشتم در این رودخانه شنا می کردم (حقیقتش آب داشت مرا می برد) که کسی آمد و او را از من کند و نمی دانم دیگر به کجا برد. برای همین سبک شده ام و از دور خودم را می بینم. آری من او نبوده ام ولی او در من بوده است.

و به این دست ها نگاه می کنم که حالا دستان خودم هستند و حقیقتا هیچ دستی را تا به حال در دست نگرفته اند. آری من هنوز آفریده نشده ام.این که خالص شوی و بی پیرایه بخواهی بنویسی اندکی سخت است. و در این گمشدگی ها پیدا شدگی ها سخت تر. گمشده ای برای اینکه نمی خواهی تو را ببینند و حالا در این خالص شدن ها به خاطر چیزی که معلوم نیست و شاید مهم نباشد ، شاید تو را ببینند...ولی نه بگذار بیفتد این پرده و اعتراف کن به آنچه بوده ای . بگذار ببینند و انکار کنند ..بگذار ببینند و قبول کنند ...بگذار ببینند و هر چه می خواهند کنند که اگر انکار کنند دیگر تقصیر تو نیست که این وسط مرده ای ، تقصیر خودشان است که از ملحدان بی کیش هم بدترند. این مرده باید دفن شود و برایش سنگی گذاشته شود. از جنس همان دل هایی که اینک  سنگ شده اند.که چیزی بی شک این وسط مهم بوده است. آری دوست داشتن من مهم بوده است.

و در این محکمه که قاضی اش خودم هستم و خودم آنقدر به خاطر هنوز آفریده نشدنم تقدس دارم که رای پاک  و خالص بدهم ، اعتراف می کنم این مرده جزئی از من بود که چنان عشقی را تجربه کرد که نظیرش را نخواهند دید و نخواهند شنید . کنده شدن از وجودی غیر از خود و برای خود حیاتی مستقل یافتن چه را می رساند؟چیزی غیر از این است که این ارواح سرکش به هر چه خواهند دست می یابند و این وسط تکلیف "من" مشخص نیست که کجای دایره ام و چه چیز مرا می چرخاند .

 من از واژه ها هیچ چیز نمی دانم چون هنوز آفریده نشده ام. هنوز به دنیا نیامده ام  ولی فقط احساس می کنم که دوست دارم. من آرزو هستم جزئی از وجود خدا که همانند او مخفی هستم و لایه های زیرین مخفی دارم. پست نیستم چرا که این پستی هنوز در باور من نیست .من به بالا می اندیشم و همه را آن  بالا می بینم .اگر کسی جایش خالی باشد دلم برایش تنگ می شود ، دلم برای خودم هم خیلی تنگ شده است. ما زمانی همه با هم بودیم. یادتان هست؟ این سرنوشت نیست که انسانها را از هم جدا می کند ، این ترس از جداییست که هر کس را به گوشه ی نامعلومی می افکند. این ترس به خاطر چیست؟ آیا به خاطر آن است که خبر داریم سرانجام همه از هم جدا خواهیم شد؟ یا نه ابلهیم و نمی دانیم که سرانجام یکی خواهیم شد؟ از آینده خبر نداشتن است که می ترساند. و همین ترس مرا که تا به حال قلم به دست نگرفته بودم شاعر کرد. اینجا عدم است. اینجا هنوز من آفریده نشده ام و دارم سعی می کنم که خودم را بیافرینم. تنها مصالحی که به من داده اند یک " قلب" است و یک عقل که خدا کند ناقص نباشد. چون نمی خواهم خودم را ناقص بیافرینم. چون می خواهم تمام این قلب و خواسته هایش را به کار بگیرم. فکر کرده اید چرا قلب را اینقدر دوست داریم و آن را قشنگ ترین جزء از بدن می دانیم؟چون نرم ترین و لطیف ترین جای بدن است. پس چرا من از خواسته های نرمم شروع نکنم؟ پس اول کار همین قلب را می گذارم اینجا تا خودش بیافریند خواسته های نرم اش را. قلب چیست؟تکه ای آمیخته با رگ های خونی؟ بلی همین است. قلب رگ های غیرت ماست که خونش همان خونیست که دست ها ی ما همه در آن خون  فرو رفته و با هم پیمان بسته اند.

برای همین است که به دست های خودم نگاه می کنم و همیشه اعتقاد دارم که دستی هست که آن را از این رودخانه خواهد گرفت. همیشه به دنبال یک دستم که در دست بگیرم و بفشارم.من اینطوری خودم را می آفرینم. لعنت به من..نمی خواستم به این جا برسم..نمی خواهم چیزی را در گوش شما فرو کنم....ولی چرا خودتان را نمی آفرینید؟ خدا می داند که چقدر دوستتان دارم. شاید برای همین است که به مغزم زده که ما هنوز در عدمیم و آفریده نشده ایم. ..بیایید طوری که دوست داریم خودمان را بیافرینیم! ....مصالح ناجور است؟ اگر عدالت هم همینطور ناجور باشد که هستی تکان می خورد . نگویید ناجور...به دستانتان نگاه کنید...به خدا شک دارید ؟ یا به عشقش؟ یا به خواسته اش؟ ....چی ..چی ....اگر چیز دیگری هست به من بگویید من هم حق دارم بدانم...او آفریننده ی همه ی ماست.....نه به این دلیل که ما را آفریده.....که به این دلیل که به عشق اوست که خودمان را می آفرینیم...

برای آفریده شدن چقدر فرصت داریم؟ شاید همینقدر که شما حرف مرا بفهمید و من حرف شما را......

و اگر نمی فهمیدم و اگر احساس نداشتم و اگر دوست نداشتم....چرا می خواستم که آفریده شوم؟...ولی شما چه....هر چقدر که زمان بیشتر می گذرد دارید بیشتر آفریده می شوید.....ولی منی را که همراه شما دارم آفریده می شوم هم   وجود دارم....مرا نمی بینید؟ صدایم را نمی شنوید؟ احساسم را درک نمی کنید؟....این فریادها دقیقا به خاطر این است که ما در آفرینش هم نقش داریم....چون برای همیم......چون آن عهد را هنوز به خاطر هم می آوریم.....

احساس نمی کنید که زیاد به گذشته برگشته ام؟ ..چه خوب است که بعضی چیزها را با هم احساس می کنیم.

احساس نمی کنید که دارید با بعضی حرف های من آفریده می شوید؟ ..چه خوب است من هم با بعضی حرف های شما آفریده شده ام.

ولی من هنوز نه آفریده شده ام و شما هنوز نآفریده شده اید.....دارید تصمیم می گیرید برای چگونه آفریده شدن...و در این آفرینندگی باور کنید که تنهایید و کسی کاری به کار شما ندارد.....و این که آدم ها گاه به هم گیر می دهند که چرا اینطوری؟ و چرا آنطوری ؟..در واقع کاری به تو ندارند و با خودشان هستند که چرا من اینطوری هستم و او چرا آن طوری؟.....آفریده شدن که به این راحتی نیست ..دردی هولناک دارد..باید با چاقو نافت را از جایی که به آن چسبیده ببری....باید خودت را از همه چیز ببری....و فقط به چیزی که قرار است بشوی فکر کنی....به چیزی که می خواهی بشوی....به خدایت فکر کنی....بعد همان را که بهت داده اند برداری و شروع کنی به آفریدن خودت.

آرش روح سرکش من بود که از من بیرون جهید . ولی من چیزی بزرگتر از او هستم. پس ناف او را با چاقو بریدم. حالا از من جداست. و لی این "من" هنوز همراه من است. آستین هایم را زده ام بالا و دارم خودم را جوری که دوست دارم می آفرینم.

من حق می دهم که دلم تنگ باشد. آن چیز که گذشته نباید کند و کاوش کرد. یا باید کرد؟ شاید باید کرد. پس در این آفرینندگی بیایید  به گذشته برگردیم..

پ.ن :دو نوشته ی قبلی را در اینجا بخوانید:پراکندگی های آرش (1)- (2)