و اين را  بگويم که زمانی که بعد از انقلاب سايه به قول خودش به مرخصی رفت ، آن ها که به تبريز گذر کرده اند می گويند شهریار سخن به آقای سايه می کشاند و زار زار می گريست. و شهريار چون نام سايه را بر زبان می آورد جز شاعری به صفتی ديگر مشخصش میدانست: نجابت.

شهریار در یکی از نامه‌هایش به سایه می‌نویسد:

"سایه جان عزیزم، قربانت گردم

جان منی چه فایده در بر نبینمت                تاج منی چه سود که بر سر نبینمت

سنگین‌دلا از آینه‌ات می‌کنم قیاس              آهی نمی‌کشم که مکدر نبینمت

این قدر پابه‌پا مکن از دست می‌روم            ترسم که چشم بندم و دیگر نبینمت

دارم همیشه گوهر ایمانت آرزو                  تا مستحق کیفر کافر نبینمت 

باری وقت و بی‌وقت دلم برایت تنگ می‌شود. اما دستم دیگر تابع دل نیست که بتوانم نامه هم بنویسم. با وجود این در تنبلی کاغذ نوشتن رکورد شما را نتوانسته‌ام بشکنم. از خبر فوت "رهی" زیر و رو شدم. حتی بیش از فوت "بهزاد" در من اثر کرد. به جهت اینکه در تهران او را خیلی شاداب دیده بودم، هیچ چنین انتظاری نداشتم."

هربارکه سایه برای دیدار شهریار به تبریز می‌آمد، یا همراه «‌نادرپور» و یا همراه «‌فریدون مشیری‌»‌، از چشمه‌ی طبع شهریار سیراب می‌گردید. تعداد غزل‌هائی‌که شهریار درباره‌ی آقای سایه ساخته بسیار زیاد هستند. از آنجمله‌: ماه مهمان‌نواز، در استقبال مقدم سایه‌، سیاه مشق سایه‌ و مشیری سایه و نادرپور، اخگر نهفته‌، بمانیم‌که چه وگل زبان درقفا و آخرین شعری هم که درباره سایه ساخته‌، همان «‌گل زبان درقفا» است‌.
همچنین یکی از معروف‌ترین غزل‌هائی‌که سایه درباره‌ی شهریار ساخته بود، غزل معروف «‌شهریارا تو بمان‌» بود که در زیر، خود شعر و جواب شهریار به آن آورده می‌شود:

شهریارا تو بمان

با من بی‏کس تنها شده یارا تو بمان
همه رفتند از این خانه خدارا تو بمان
من بی برگ خزان دیده دگر رفتنی‌ام
تو همه بار و بری تازه بهارا تو بمان
داغ و درد است همه نقش و نگار دل من
بنگر این نقش بخون شسته نگارا تو بمان
زین بیابان گذری نیست سواران را لیک
دل ما خوش بفریبی است‌، غبارا تو بمان
هر دم از حلقه عشاق‌، پریشانی رفت
به سر زلف بتان سلسله دارا تو بمان
شهریارا تو بمان بر سر این خیل یتیم
پدرا، یارا، اندوه گسارا تو بمان
«‌سایه‌» در پای تو چون موج دمی زارگریست
که سر سبز تو خوش باد کنارا تو بمان

و جواب شهریار به این شعر چنین بود:

«‌بمانیم‌که چه‌؟‌»

سایه جان رفتنی استیم بمانیم‌که چه‌؟
زنده باشیم و همه روضه بخوانیم‌که چه‌؟
درس این زندگی از بهر ندانستن ماست
این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه‌؟
خود رسیدیم بجان‌، نقش عزیزی هر روز
دوش گیریم و بخاکش برسانیم که چه‌؟
آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز
بچشیم و به عزیزان بچشانیم که چه‌؟
دور سر هلهله و هاله‌ء شاهین اجل
ما به سرگیجه کبوتر بپرانیم که چه‌؟
کشتئی را که پی غرق شدن ساخته‌اند
هی به جان کندن از این ورطه برانیم که چه‌؟
قسمت خرس و شغال است خود این باغ مویز
بی ثمر غوره‌ی چشمی بچلانیم که چه‌؟
بدتر از خواستن این لطمه‌ء نتوانستن
هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه‌؟
ما طلسمی که قضا بسته ندانیم شکست
کاسه و کوزه سر هم بشکانیم که چه‌؟
گر رهائی است برای همه خواهید از غرق
ورنه تنها خودی از لجه رهانیم‌که چه‌؟
قاتل مرغ و خروسیم یکی مان کمتر
این همه جان گرامی بستانیم که چه‌؟
شهریارا دگران فاتحه از ما خوانند
ما همه از دگران فاتحه خوانیم که چه‌؟

دو ماه قبل از بیماری شهریار، سایه برای دیدن شهریار به تبریز آمد. شهریار آخرین شعر خود را همچنانکه‌گفتیم‌، بنام «‌گل زبان در قفا» برایش ساخت‌. و بعد دیگر شهریار سایه را ندید، زیرا سایه در خارج از کشور بود و تا زمانی‌که شهریار در بیمارستان بستری بود تا آخرین دقیقه چشم به راه سایه بود
وگوئی این شعر را در باره سایه برای آخرین لحظه حیاتش ساخته بودکه‌:
محمود چشم بر در و می‌گفت یا اجل
بگذار بلکه بر سرم آید ایاز من…
ولی سایه نیامد. شهریار در حسرت دیدار سایه چشم از جهان فرو بست‌. واقعا چقدر دردآور است که انسان یک عمر به دوستی عشق بورزد ولی در آخرین لحظات از دیدارش محروم بماند و چشم از جهان فرو بندد. در هر صورت این است آخرین غزل شهریار درباره‌ی آقای سایه شاعر گرانمایه‌:

‌«گل زبان در قفا »

دل ما بهم رسید و بنظر ادا درآورد
دلی اشگ بود و دلی از عزا درآورد
من وسایه یکدگر را به‌بغل فشرده خاموش
که شکسته ساز و دیگر نتوان صدا درآورد
به قفای عشق بازی‌، پس گردنی است در کار
گل عشق هم زبانش فلک از قفا درآورد
نه همه جفای دوران پدر وفا درآورد
که وفای عاشقان هم پدر جفا درآورد
عجبا که دردم از دل به دمی دوید بیرون
ک طبیب چون مسیحش زدمش دوا درآورد
غم پیریم که دائم به عبای خود به پیچد
به نشاط بچگانه سری از عبا درآورد
خبر از ریا نباشد به دیار ما که حافظ
رگ ریشه ریا را همه جا زجا درآورد
به حسادت حسودان من اگر نرفتم از دست
به دل شکسته‌ام بین که مرا ز پا درآ‌ورد
مگر از«‌صبا» و«‌نیما» سخنی توان نگفتن
که سخن به هر دری زد سری از صبا درآورد
چو قضا کنی به پیری همه قرض خود نه بیجاست
دل ما هم این اداها همه را بجا درآورد
به حریق جنگل چین بنگر که کیف نافه
فلک از دماغ هر چه ختن و ختا درآورد
بپذیر شهریارا همه بازی قضا را
به سر تو نیز بازی همه را قضا درآ‌ورد

یادم است‌، یک بار هم که همراه، استاد شهریار به طهران رفته بودیم‌، آقای سایه ما را برای ناهار به خانه‌شان بردند. نادر نادرپور شاعر و «‌مسعودی‌» خواننده شهیر همراه خانواده‌هایشان حضور داشتند. از شهریار پذیرائی شایانی به‌عمل آمد. در آن مجلس شهریار از نادرپور خواستند که یکی از اشعارشان را بخوانند. نادرپور که پاس استادی را نگه می‏د‌اشت باادب و احترام یکی از اشعارشان را خواندند که بسیار جالب بود و استاد شهریار تحسینشان‌کردند. سپس استاد شهریار نیز یکی از غزل‌های پرسوزشان را خواندند که در «‌کاست‌» ضبط‌ نموده‌ام‌. در این مجلس سایه همچون شمعی به‌گرد وجود شهریار می‏گردید، یادش بخیر.

پی نوشت : سایه عاشق حافظ و خود حافظ عصر ماست...

شهريار می گفت "از همان روز که لسان الغيب از دنيا رفت، هر کس در زبان فارسی شاعری کرد به اين اميد بود که به حافظ نزديک شود. هزاران تن بخت آزمودند اما من شهادت می دهم که هيچ کس به اندازه آقای سايه به لسان الغيب نزديک نشد"

فردا سالروز تولد سایه است..که نه سایه ، که خود آفتاب سرزمین ما  است. آنانکه می گویند چرا در عصر ما دیگر شاعرانی چون حافظ و سعدی و مولوی  ظهور نمی کنند . بهتر است از این زندان رعب آور گذشته بیرون بیایند و عادت به دیدن هر چیز در زمان خود بکنند. بهتر است از تاریکی برون آمده و آفتاب را نظاره کنند که همچنان می تابد و گرما می دهد.یا نه ؟ هنوز زنده ها را باور نمی کنند؟ این تقصیر آدم هاست که همیشه برای شناختن شناختنی ها دیر می جنبند. آن بیرون همه چیز زنده است و درون آدم ها همه چیز مرده.

                                             ***

یکی از زیباترین اشعار سایه را با صدای خودش  و همچنین یکی از غزلهای زیبای استاد شهریار را با صدای خودش  اینجا قرار داده ام که ( اگر مرا دوست دارید) توصیه می کنم حتما دانلود کرده و گوش دهید.( منظورم این است که دلم می خواهد شما نیز گوش دهید و لذت ببرید) .

شعر سایه

غزل شهریار

روح شهریار شاد و تن سایه سلامت.

با تشکر از میثم و گویا