قسمت های پایین  (۱ تا ۵ )  مربوط به وبلاگ قبلیم و سالهای گذشته است .

راستی دلم نیامد که..

لینک پیام های دیگران قسمت ۴ ام را در زیر همان قسمت نگذارم . چون یک فرد  دوست داشتنی ( که من خیلی دوستش دارم) برام کامنت گذاشته بود..

                                          علی می آید (5)

همتم بدرقه ی راه کن ای طائر قدس

که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

موضوع این قسمت : چرا عاشق نباشیم؟

علی عاشق بود .عاشق همه چیز...عاشق همه کس..عاشق خدا بود..عاشق دوستانش بود..همینطور عاشق دشمنانش. من از کجا می دانم؟ ..برای اینکه او گریه می کرد..در چشمانش آب دریاها جمع بود..من مطمئنم او برای دشمنانش گریه می کرد..او خودش بود و خودش را می شناخت  از این رو می دانست که دشمنی با او چه عاقبتی برای آنها در پی خواهد داشت..من مطمئنم ولی حتی نمی دانم از کجا مطمئنم..انگار علی دارد می نویسد نه من..علی جان با ما سخن بگو..خوب می دانم که خواهی آمد روزی ..و من آن روز احساس نخواهم کرد که من نویسنده ام ..من خواهان توام..صدایم را می شنوی؟..پس بیا ..آنگونه آمدنی که جهانی حیران شود..مگر تو نبودی که چنان شگفت انگیز به این دنیا آمدی گه گذشته و آینده به خود ندیده و نخواهد دید...تو در کعبه متولد شدی..در مرکز جهان..و از آن روز به بعد مرکزیت همه چیز تو بودی..یقینا همواره باید مرکزی وجود داشته باشد که ما در این دایره سرگردان نشویم..کوچک و کوچک شدن و به مرکز رسیدن..برابر است با بزرگ و بزرگ شدن و به نور  رسیدن...تا کوچک نشوی بزرگ نخواهی شد..تو کوچک شدی به اندازه ی یک نقطه..و نقطه ای شدی که در مرکز قرار گرفت ..ما خط بزرگی هستیم  که خودمان را اینجا و آنجا می کشیم درون دایره ی بزرگ..پر از نقطه های گسسته ای هستیم که وبال گردنمان هستند..درون این دایره جایمان را پیدا نمی کنیم حتی به شعاع چند صد میلیاردی  جائی پیدا نمی کنیم..خیلی حجممان بزرگ شده ..چیزهای اضافه ی زیادی با خود داریم ..در حالی که اصلا به دردمان نمی خورند..کافیست نقطه ای باشیم از درون ،  بزرگ ...تو نقطه ای هستی در مرکز دایره و از درون بزرگ..و هیچ چیز اضافی با خود همراه نداشته ای..برای همین است که قلبت وسعت کافی را داشت ..حتی قلب تو برای دشمنانت جا داشت..قلبی که تو را نخواهد قلب نیست علی جان..یک چیز اضافه ایست که وبال گردن  است..

کافیست که نقطه ای باشیم ..سراسر قلب..بدون هیچ چیز اضافه ..آن وقت به خود خواهیم آمد  و خواهیم گفت:

چرا عاشق نباشیم...

چرا عاشق نباشیم  وقتی دیگر زمانی نخواهد بود برای عشق ورزیدن ،

 چرا عاشق نباشیم وقتی همه عاشق خواهند گشت با عاشق شدن ما .

.چرا عاشق نباشیم وقتی همه چیز مهیاست برای عاشق شدن .

.چرا عاشق نباشیم وقتی می دانیم که دیر خواهد شد..

چرا عاشق نباشیم وقتی خدای عشق همه چیز را نابود خواهد کرد مگر عاشقان را.

.چرا عاشق نباشیم وقتی خوبی هنوز وجود دارد؟..

چرا عاشق نباشیم وقتی بدی را می توان کشت.

.چرا عاشق نباشیم وقتی همه چیز فوق العاده شگفت انگیز است.

.چرا عاشق نباشیم وقتی حقیقتی به جز عشق موجود نیست..

چرا عاشق نباشیم وقتی که حقیقتی هستیم که دنبال حقیقتی می گردیم.

.چرا عاشق نباشیم وقتی که حقیقت دارد که خدا عاشق ماست..چرا عاشق نباشیم وقتی که جهان منتظر باور عاشقانه ی ماست؟..

چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم عشق چیست و چرا عاشق نباشیم حتی  وقتی که  نمی دانیم عشق چیست؟

..چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم یا حتی نمی دانیم که مرگ و نابودی نیز نوای عاشقانه دارد..

اصلا چرا در هر صورتی عاشق نباشیم وقتی هیچ چیز فایده نخواهد کرد.

.چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم خواهیم مرد.

.چرا عاشق نباشیم وقتی که نمی دانیم به کجا خواهیم رفت..

چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم یا حتی نمی دانیم که همه چیز خیلی زود پایان خواهد پذیرفت...

چرا عاشق نباشیم وقتی عشق هدیه ای است از طرف خدا تا همه چیز حتی مرگ را تحمل کنیم؟.

.چرا عاشق نباشیم وقتی چاره ای نداریم برای زندگی و حتی برای مرگ.

.چرا عاشق نباشیم وقتی احساسمان را سرکوب می کنیم؟.

.چرا عاشق نباشیم وقتی درونمان را می کشیم؟.

.چرا عاشق نباشیم وقتی لحظه ها را از خودمان می گیریم؟.

.چرا عاشق نباشیم وقتی خوب می دانیم یا حتی خوب نمی دانیم برای چه به دنیا آمده ایم.

.چرا عاشق نباشیم وقتی دلمان می خواهد که عاشق باشیم..

چرا عاشق نباشیم وقتی کسی را داریم یا حتی کسی را نداریم برای عشق ورزیدن.

.چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم عشق نیاز به کس یا چیزی ندارد.

.چرا عاشق نباشیم وقتی می دانیم یا حتی نمی دانیم که برای عاشق بودن تنها خودمان را نیاز داریم..؟..

چرا عاشق نباشیم وقتی که خودمان خواهیم بود و خدایمان؟..

چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم یا حتی نمی دانیم که همه ی چشمهای  زیبا یکی هستند..همه ی صداهای زیبا یکی هستند..همه ی چیزهای خوب مثل همند.

.چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم خوبی یکی است..خدا یکی است..که زیبائی دوتا نیست.

.چرا عاشق نباشیم وقتی که می دانیم زیبائی حقیقت و حقیقت زیبائی است..

..چرا عاشق نباشیم وقتی که می خواهیم حقیقی زندگی کنیم؟..

چرا عاشق نباشیم وقتی هر چیز زیبا که اراده کنیم مال ما خواهد بود.

.چرا عاشق نباشیم وقتی که عشق نردبانی است که ما را به خدا می رساند..

چرا عاشق نباشیم وقتی در انتهای عشق موجودی ایستاده است.

.چرا عاشق نباشیم وقتی برای عاشق شدن به دنیا آمده ایم؟..

چرا زیر ِ قول خود بزنیم وقتی برای بالا رفتن به دنیا آمده ایم؟..

پی نوشت: نوشتن آسان است و عاشق شدن سخت. خیلی ها عشق را با خودخواهی اشتباه می گیرند. اصلا عشق زمانی آغاز می شود که خود و من از بین رفته باشد.علی خیلی ساده بود خیلی ساده به اندازه ی یک نقطه.خیلی آسان می شود او را فهمید.اگر بفهمیم ما چیزهای اضافه ی زیادی با خودمان حمل می کنیم .ما بارکشانی هستیم نادان . برای این همین چراهای ساده را هم نمی توانیم پاسخ دهیم. من در پست بعدی در مورد ِ این بارهای اضافه خواهم نوشت.

در پناه ایزد یزدان

یا علی

علی می آید (4)

  من اگر چه بندگی را به خدا رسانده باشم

                                       همه بنده ام خدایا به تو می رسد خدائی  

دوستی برایم نوشته بود که اینها آیا خاطرات هفتگیست؟

باید بگویم برای چه این نام  و این وبلاگ را بهانه ی خود قرار داده ام.

برای گم کردن خویش ، رها شدن از کم و بیش ، برای در خود گم شدن  جدا از این مردم شدن بهانه ی گریه می خوام ...بهانه ی فریاد زدن..بیا تو باش ای مهربان بهانه ی گریه ی من...از روزگار دلم گرفته..از این تکرار دلم گرفته..دلم می خواد گریه کنم...گریه کنم...گریه کنم

موقعی که قصد کردم در این وبلاگ بنویسم فقط می خواستم تمام آن چیزهائی را که برایم اتفاق می افتند بی کم و کاست بنویسم...تا ماندگار شوند و هر زمان که خواستم جلوی چشمم باشند..و یکی از آن اتفاق هائی که برایم افتاد اندیشیدن درباره ی علی بود که آن اتفاق را در پایان این نوشته ها شرح خواهم داد..و می خواهم بگویم که هم اکنون تنها مهربان من و تنها بهانه ی من برای نوشتن علی است..در حالی که با هر بار نوشتن اینها بدنم می لرزد و به خودم می گویم نکند من چنین شایستگی نداشته باشم...ولی نمی دانم اگر نگویم راحت نخواهم شد...بله همه ی این ها جزئی از خاطرات منند ..و بی شک دل دادن به علی خاطره ی بزرگ عمر من خواهد بود..

علی کسی است که همیشه علی ماند.

همه ی نامها آسمانی هستند حتی نام تو ، حتی نام من ..ولی ما هیچ

گاه خودمان نبوده ایم...همیشه به میل دیگران زندگی کرده ایم..ما

حتی لحظه ای نتوانسته ایم به خودمان برسیم ..اصلا شاید تا به حال

خودمان را ندیده باشیم..و اگر کسی خود واقعی ما را نشانمان بدهد

شاید آن را نشناسیم..از بس که از خودمان فاصله گرفته ایم..شده ایم

کسی دیگر..چیزهائی می گوییم که برای خودمان آشنا

نیست...کارهائی می کنیم که اصلا باب میل ما نیست..چیزهائی می

نویسیم که انگار به دست خودمان نوشته نمی شوند..طوری حرف می

زنیم که انگار داخل یک زندان اسیرمان کرده اند ..حتی در حال راه

رفتن و نفس کشیدن مهره هایمان در هم پیچیده می شود..خودمان

نیستیم..سعی می کنیم مثل دیگران باشیم...

وای اگر ما می توانستیم لحظه ای خودمان باشیم...چه سخت و چقدر شیرین بود...

و علی توانست همیشه علی باشد.در اوج ناملایمتی ها و سختی ها....او

همیشه به علی اندیشید و به دیگران نیندیشید..چیزی که همیشه ما

برعکس تعبیر می کنیم..خیلی ها می خواهند به دیگران کمک کنند غافل

از اینکه همین که بتوانند به خودشان کمک کنند و خودشان را از

گرداب نجات دهند به چنان سعادتی می رسند که خیلی ها به همین هم

نمی رسند..او همیشه علی بود و با علی بودنش توانست به دیگران

کمک کند...او اول به خودش کمک کرد تا خودش شود..

او به نام آسمانیش ارزش داد و خودش بود..او حتی سعی نکرد که محمد باشد..

نه حجم آسمان کم نیست..او می دانست که خدا هم نمی تواند باشد...ولی

در کنار خدا و محمد اگر خودش می بود خوشبخت بود...

حجم آسمان کم نیست...نام من هم در آسمان است..من هیچ گاه سعی

نمی کنم مانند علی باشم....علی در نهایت شایستگیش بود ..من هم اگر

در نهایت شایستگیم باشم می شوم خودم..

نام من نیز آسمانی است..

من مطمئنم...

علی خودش بود

ولی من که هستم؟

کسی که مجسمه ی خواسته ی دیگران است..

من بسیار دورم و خود ِ من بسیار جلوتر از من در حال رفتن است..

علی دوست ِ خودش بود...او با خودش به آنجائی که می خواست رسید ..

چیز کمی نیست آخر او از دنیا رفت و هنوز هم خودش بود

نام ِ آسمانی من...نام آسمانی من...

پیام های دیگران

                                علی می آید(3)

  آینه گر نقش تو بنمود راست         خود شکن آئینه شکستن خطاست

وقتی خواستم از علی بنویسم به خودم جرات دادم.

نوشتن از او کار ساده ای نیست  مخصوصا برای من که هیچ چیزی ازش نمی دانم.

ولی تنها یک چیز به من جرات داد .آن چیز یک  میل بود یا بهتر بگویم یک آرزو.

من آرزو دارم که او را بشناسم و بعد بشناسانم. منظور من به هیچ وجه ستایش او نیست ..که خود او هم می

گوید:"

خوش ندارم در خاطر شما بگذرد که من ستایش رادوست دارم وخواهان شنیدن

آن می باشم..

نه من به هیچ وجه چنین قصدی ندارم ..نه اینکه شایسته ی ستایش نباشد نه ..بلکه در وجود او چیزهائی هست که هیچ کدام از ما آن را نمی دانیم.

همه ی ما ساده می خوانیم ..همه ی ما ساده می گذریم..

دیدنی ها کم نیست من و تو کم دیدیم

گفتنی ها کم نیست من و تو کم گفتیم

حالا من وقتی می گویم علی ما را به بهشت خواهد رساند خیلی ها انگشت به دهان می گیرند که عجب شخص یاوه گویی هست این!

آهای اهالی ساده اندیش همسایه و هم کیش وقتی می گویم علی چرا کسی را می بینید که عبایی به دوش انداخته و کفش های وصله شده دارد و وقتی می گویم بهشت چرا باغی را تصور می کنید که پر از درختان میوه و نهرهای روان است!

چرا اصلا به این فکر نمی کنید که علی کسی هست که برای من وجود دارد حتی اگر در تاریخ وجود نداشته باشد وحتی اگر اصلا به دنیا نیامده و زندگی نکرده باشد! او یک آرزوی دست نیافتنی نیست..او نماد یک انسان به تمام معناست ..او نماد خود انسان است..او خود ِ آگاهیست..او یک نور مرئی است..او بالاترین درجه از وجود خود من است..

و بهشت جای دیگری ست ..بهشت نه اینکه مکان انسانهای آگاه باشد بهشت خود ِ اگاهیست . بهشت لذت ِ  ناشی از آگاهی است و جهنم عذاب ناشی از جهل است..

علی ما را به بهشت خواهد رساند یعنی اینکه آینه ای جلوی روی ما خواهد گذاشت که همه ی ما در آن آئینه کسی را خواهیم دید که آن کس ما نیستیم...

ما تا خودمان نشویم با تصویر ِ آئینه یکی نخواهیم شد. و اگر با آن یکی نشویم یعنی تا زمانی که به خودمان نرسیده ایم همچنان در گمراهی خواهیم ماند.

بله او همان تصویر در آئینه است که با او احساس غریبگی می کنیم.

آن فرد ِ غریبه خود ما هستیم..ما باید تلاش کنیم که به خودمان برسیم..علی غریبه نیست او خود ِ واقعی ماست.

خودی که هنگام تولد درون آن بودیم ولی حالا خود ما بسیار فراتر از ما حرکت کرده است..

دنیای ما دنیای تاریک و ظلمانیست ما برای رهایی از این تاریکی احتیاج به نور یک فانوس داریم..احتیاج به یک آئینه ی روشن  داریم..علی آئینه ی خلقت است..چه فرقی می کند اگر بگویم او را بشناس یا خودت ر ا بشناس یا انسان را بشناس !

نگاه کردن به آئینه فایده ای ندارد حتی اگر روزی پنجاه مرتبه این کار را تکرار کنی..تصویری که در آئینه دیده می شود خود ِ تو نیستی..البته آئینه در انجام وظیفه اش کوتاهی نمی کند بلکه این تو هستی که خودت نیستی..

و تا آن  زمان که هنوز خودت نیستی  نگاه کردن به آئینه بی فایده است..

اگر می خواهی خودت را ببینی به علی نگاه کن..

او خودش هست..خود ِ خودش...

او علی ست

هنگام تولد علی بوده و هنگام مرگ علی از دنیا رفته است.

علی جان ِ من

علی روح ِ من

وعلی معشوق من است.

من به خودم افتخار می کنم.

تصمیم من این است که در چند پست متوالی از علی بنویسم.این نوشتن ها و تحقیق و تفحص ها ممکن است چند ماه طول بکشد.بنابراین من در این چند ماه نه تنها وبلاگ ناقابل خود بلکه ذره ی ذره ی وجود ناچیزم را در اختیار او قرار می دهم تا مرا با خود راه ببرد و به سرزمینهائی برساند که او در آنجا شناخته می شود.به همان سرزمینی که همه آگاهنددر پس آن خدا نییز شناخته می شود. و در این مسیر از خدا عشق و علاقه ای را می طلبم که بعد از شناخت حاصل می شود. پس من هنوز ایستاده ام و در انتظار کسی هستم که اصلا نمی شناسمش.چرا که اگر خود نیز نخواسته باشم کسی هم او را به من نشناسانده است .ولی با این حال در  انتظار کسی هستم که این بار خود خواهد آمد..نه در تاریخ نه در اعصار و قرون نه در کتاب ها وسخنرانی ها .او به زودی در قلب من خواهد آمد و برای همیشه همانجا خواهد نشست..آری علی می آید.

                                    علی می آید (۱)          

دوست داشتم علی خودش می آمد اینجا و خودش می نوشت .اما علی هنوز نیامده .پس تا آمدن او خواهیم دید که دیگران چه می گویند و من چه می گویم و شما چه می گوئید و علی به راستی که بوده است!

چیزهائی که الان می گویم   با کمک گرفتن از الهامات و سخنان معلم و استاد گرانقدرم دکتر علی شریعتی است.

هر سال برای علی عذاداری می کنند و هر سال برای علی جشن می گیرند بی آنکه بدانند او که بوده است.مردم دوست دارند از خود عشق و علاقه نشان دهند .تنها چیزی که می دانند این است که او شایسته ی عشق و علاقه است و این را از آن جائی می دانند که همه می گویند.و بیشتر از این چیزی نمی دانند و تنها چیزی که می دانند این است که او امام است امام اول شیعیان.در حالی که حتی مطمئن نیستند که امام را برای چه می خواهند .همین الان فکر کنید که واقعا به امام نیازی دارید؟

امام یعنی پیشرو.و بدون هیچ استثنائی همه ی مردم جهان بدون داشتن پیشرو به مقصد نخواهند رسید و اگر هم برسند به  اشتباه به قعر جهنم  رسیده اند .امام است که ما را به مقصد مورد نظرمان که همان بهشت رویائی است می رساند. و من در این جا به جرات می گویم که علی است که ما را به بهشت خواهد رساند.

من مکررا خوانده ام و شنیده ام که شناخت خدا تنها از طریق شناخت علی ممکن است.از شهریار هم شنیده ام که می گوید (به علی شناختم من به خدا قسم خدا را)

و من اگر هیچ چیز هم درباره ی او ندانم خوب می دانم پیشرو و پیشاهنگ ما علی بر فراز کوهی ایستاده که در سرازیری آن سوی آن ،خدا دیده می شود.و ما همگی در پائین آن کوه ایستاده ایم و علی هی دارد ما را صدا می زند و ما نه این که اعتنایی نکینم که دم از عشق و محبت به او می زنیم که او را مولا و پیشوای خود صدا می زنیم ولی  بعد از آن درست همانجائی که هستیم می مانیم و یک قدم به طرف بالا حرکت نمی کنیم.در نظر او ما با دشمنانش که او را دشنام می دهند فرقی نداریم.شاید هم بدتر...شاید هم ذلیل تر...

محبت و عشق به علی پیش از شناخت علی سرگرم کننده و تحقیرکننده است.

جرداق نویسنده ی مشهور مسیحی می نویسد:(کاش می توانستی همه ی قدرتهایت را در این طبیعت و همه ی استعدادهایت در همه ی دوران را با هم جمع می کردی و یک بار دیگر به جهان ما یک علی دیگر می دادی.هر چند ای روزگار باز به این کار قادر نبودی)

شاید او توانسته علی را بشناسد.چرا ما نتوانیم و چرا ما نخواهیم؟شناخت علی یعنی رفتن و ایستادن بر فراز کوه و در کنار خود او..

علی می گوید :

                      همچون خاک در چشمم

                     همچون خار در حلقومم

                            ۲۵ سال ماندم

ای عاشقان علی کدام یک می دانید که معشوقتان از کدام ۲۵ سال سخن می گوید و کدام یک می دانید  درد معشوقتان چه بوده است؟

وقتی از شجاعت ها و جنگ هایش حرف می زدید همه می دانستید او زخم شمشیر به خود ندیده ولی کدام یک می دانستید وقتی در جنگ جمل طلحه و زبیر و عایشه را در مقابل خود دید کدام زخم را تحمل کرد؟

عاشق شوید و به خود بیائید که علی تنهاست.

 ادامه دارد..