چون آرزوی گمشده از یاد رفته ام

چون آرزوی گمشده از یاد رفته ام

یک قدم تا بن بست

رنج ها پیوسته

روح بی تاب من

باز تنها گشته

تن بی زار از مرگ

درهیا هو مرده

کسی آواز امید

به دلم نسپرده

کوچه هایی خلوت

آسمانی پر ابر

و در این راه دراز

روح تنها پر درد

یک وجب در پرواز

بودم و افتادم

و کنون بی پر و بال

در ماه مردادم

جشن مرغابی ها

نفسی بیش نبود

و سر انجام گناه

قفسی بیش نبود

باز باید برخاست

روح را جاری ساخت

بهتر از آن است که باز

نغمه ی پوشالی ساخت

گرچه در بن بستم

گرچه تنها هستم

ولی انگار کسی

گرفته محکم دستم

نبض او می گوید

می توانی بپری

برو خود را بشناس

تو پر از بال و پری

گرچه در هاله ی روح

من پر از تردیدم

این به این معنی نیست

کز جهان ببریدم

+نوشته شده در پنجشنبه دهم مرداد 1387ساعت12:53توسط . | |

About

دیریست که با بیست و سه سالگی عزیز و رویائی ام خداحافظی کرده ام .از هیچ چیز نمی نویسم مگر این که خود به سراغم آمده باشد. نویسنده نیستم و در انتظار نوشته ی نو نیستم می خواهم که آغاز شده ها را به انجام برسانم.من در آرزوی فهمیدن حقیقتی هستم که از لحظه ی تولد آن را با خودم حمل کرده ام.نه ، این یک آغاز جدید نیست .این تلاشی برای یک پایان است.تلاشی برای پایانی باشکوه !

Home
Email
Night Skin

Specific

فتو نایت

آپلود عکس

گالری عکس

کد موسیقی لایت

قالب های نایت اسکین

LinkDump

عشق های ابدی

کاربران آنلاین:
بازديدها :

Design by : Night Skin

کد موسیقی در نایت اسکین

هنوز به دنیا نیامده بودم و آرزوی کسی نبودم که در قلبم آرزو کردم تا آرزو بشوم و اینک یک قدم است تا رسیدن به آرزو

نه مرادم،نه مریدم،نه پیامم نه کلامم،نه سلامم،نه علیکم،نه سپیدم،نه سیاهم،نه چنانم که تو گوئی،نه چنینم که تو خوانی،نه آنگونه که گفتند و شنیدم،نه سمائم،نه زمینم،نه به زنجیر کسی بسته و نه بردهء دینم،نه سرابم،نه برای دل تنهایی تو جام شرابم،نه گرفتار و اسیرم،نه حقیرم،نه فرستادهء پیرم،نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم،نه جهنم،نه بهشتم،چنین است سرشتم،این سخن را من از امروز نه گفتم،بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم،نه نوشتم حقیقت نه برنگ است و نه بو،نه به های است ونه هو،نه به این است و نه او،نه به جام است و سبو.گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویم،تا کسی نشنود این راز گهربار جهان را آنچه گفتند و سرودند تو آنی،خود تو جان جهانی،گر نهانی و عیانی،تو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی،تو ندانی که خود آن نقطهء عشقی،تو اسرار نهانی،همه جا تو،نه یک جای،نه یک پای،همه ای،با همه ای،همهمه ای،تو سکوتی،تو خود باغ بهشتی،تو به خود آمده از فلسفهء چون و چرایی،به تو سوگند که گر این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی،در همه افلاک بزرگی،نه که جزئی،نه چون آب در اندام سبویی،خو اویی،بخود آی،تا بدر خانهء متروکهء هر کس ننشینی و بجز روشنی شعشعهء پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی بخودآ...

. . . . . . . . . . . . . دوستان در خاک خفته ی من :

About

Home
Email
Night Skin

Archives

Links

Specific

LinkDump

Categories

About

Home Email Night Skin

Archives

Links

Specific

LinkDump

Categories

Home
Email
Night Skin