بگذشت یار از من و در پی نرفتمش

                                               آری نمی توان ز پی عمر رفته رفت

                                                                                "ابوالقاسم شیرازی"

این شعر را از داخل کتابی که رند تبریزی عزیز برایم هدیه گرفته بود پیدا کردم و نوشتم.او را فقط یکبار دیده ام ولی در همین یکبار چنان شرمنده ی محبت هایش گردیدم که هنوز هم شرمنده ام و هنوز هم به آن روز فکر می کنم.حتما خاطره ی آن روز را خواهم نوشت .