گاهی وقتها فقط گذشته به آدم آرامش می دهد ...گذشته هایی که معلوم نیست آنقدر دورند که نزدیک به نظر می رسند یا آنقدر نزدیک اند که دور به نظر می رسند...گویا مرگ از زندگی سبقت گرفته ...یکی وقتی فهمید مرده ام خندید و گفت پیش از  این نیز تو مرده بودی...ده ها بار نه...شاید هم صد ها بار....نمی دانم چند وقت پیش بود که مردم ...ولی من همزمان الف بودم ...ر بودم...ز بودم....و بودم..حالا همه چیز هستم...همه کس هستم...من دهها نفر هستم...چرا که با هر بار مردن کسی را به درونم فراخوانده ام ....

                             پس  من پشه ی

                                    خوشبختی هستم

                                      چه زنده باشم

                                        و چه بمیرم.

يکی می آيد دستم را می گيرد و می خنداند مرا . يکی می آيد دستم را می گيرد و زلالم می کند . يکی که شبيه هيچ کدامش نيست می آيد و دستم را نمی گيرد و می گويد : تنهايی ؟ می گويم : نه آرشی هم هست در اول اين سفر که در شده است و منتظر است تا سيراب شود . می خندند . دستم را گرفته مرا به آب می اندازند .من همان آرشی هستم که در آب افتاده ام .غرق در خوشی شده ام.غرق در رويا!ولی نمی توانم بفهمم چه حقيقتی زمانی بيش از اين رويا نبوده .ديدم که کسی بر روی آب راه می رود و می خواند:"امروز آن قدر به يک گل بی اختيار نگاه کردم که شکلش را ياد گرفتم . حالا می توانم به آسمان مثل آن گل نگاه کنم ."