دیریست که با بیست و سه سالگی عزیز و رویائی ام خداحافظی کرده ام .از هیچ چیز نمی نویسم مگر این که خود به سراغم آمده باشد. نویسنده نیستم و در انتظار نوشته ی نو نیستم می خواهم که آغاز شده ها را به انجام برسانم.من در آرزوی فهمیدن حقیقتی هستم که از لحظه ی تولد آن را با خودم حمل کرده ام.نه ، این یک آغاز جدید نیست .این تلاشی برای یک پایان است.تلاشی برای پایانی باشکوه !

---

Home
Email
Night Skin

---

Archives

مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387

---

Links

اتاق خالی بهزاد
هذیان های من - هرمزد
خوخانف-یاشار احد صارمی
جایی برای بودن-مهسا
جستجوگر عشق- آریا
ارغنون-رند تبریزی
فانوس-شاهین
یک خبرنگار-نجف زاده
زندگی...عشق...مرگ-امین
گذشته متمایل به حال -کامی
مرده بدم- زهرا
پسرخسته-خشایار
سرزمین آفرینش -سعید وفا
روزنوشته های شخصی-وفا
سایت روز نو - سعید وفا
دیوانه بازی- ساره وفا
ساکت شب-سیاوش
خاطرات - وبلاگ قبلی من *
ترس تنهایی -آرش آسمانی*
یاد یار مهربان-دوست ناشناس

---

Specific

فتو نایت
آپلود عکس
گالری عکس
کد موسیقی لایت
قالب های نایت اسکین

---

LinkDump

عشق های ابدی

---

Categories

آرش آسمانی
شعرهای من
خاطرات
مقالات
عبارات

---

کاربران آنلاین:
بازديدها :

---

Design by : Night Skin

کد موسیقی در نایت اسکین

هنوز به دنیا نیامده بودم و آرزوی کسی نبودم که در قلبم آرزو کردم تا آرزو بشوم و اینک یک قدم است تا رسیدن به آرزو نه مرادم،نه مریدم،نه پیامم نه کلامم،نه سلامم،نه علیکم،نه سپیدم،نه سیاهم،نه چنانم که تو گوئی،نه چنینم که تو خوانی،نه آنگونه که گفتند و شنیدم،نه سمائم،نه زمینم،نه به زنجیر کسی بسته و نه بردهء دینم،نه سرابم،نه برای دل تنهایی تو جام شرابم،نه گرفتار و اسیرم،نه حقیرم،نه فرستادهء پیرم،نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم،نه جهنم،نه بهشتم،چنین است سرشتم،این سخن را من از امروز نه گفتم،بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم،نه نوشتم حقیقت نه برنگ است و نه بو،نه به های است ونه هو،نه به این است و نه او،نه به جام است و سبو.گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویم،تا کسی نشنود این راز گهربار جهان را آنچه گفتند و سرودند تو آنی،خود تو جان جهانی،گر نهانی و عیانی،تو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی،تو ندانی که خود آن نقطهء عشقی،تو اسرار نهانی،همه جا تو،نه یک جای،نه یک پای،همه ای،با همه ای،همهمه ای،تو سکوتی،تو خود باغ بهشتی،تو به خود آمده از فلسفهء چون و چرایی،به تو سوگند که گر این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی،در همه افلاک بزرگی،نه که جزئی،نه چون آب در اندام سبویی،خو اویی،بخود آی،تا بدر خانهء متروکهء هر کس ننشینی و بجز روشنی شعشعهء پرتو خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی بخودآ...

. . . . . . . . . . . . . دوستان در خاک خفته ی من :