کاش دیوانه بودم ولی آن روز که صدایی از اعماق ضمیرم مرا گمشده می خواند می دانستم که بی دلیل نمی توانم زنده بمانم . پس همانها که می خواستند زنده بمانم از من خواستند که بزرگترین هدف را انتخاب کنم.و من می گفتم کدامین هدف؟ هر چقدر که بالا بروی باز می توانی بروی . و من همیشه باید انتخاب کنم در حد شعورم از همه چیز. و در تمام این سالها به جز اینکه احساس کنم کاری نکرده ام .ولی این بار که گفتند کاری بکنم هیچ کاری را در این دنیا مفید نیافتم..به جز یافتن گمشده ..پس همان را نیز انتخاب کردم ...."اگر هنوز در زمین باری هست که کسی جز تو قادر به برداشتنش از روی زمین نیست بدان که آفرینش تو بیهوده نیست."..و این بار از آن من است پس از آنکه صدایی شنیدم که به هیچ شبیه نبود در این دنیا کسی جرات صدا کردن نداشت..به جز گمشده ای که صدا می کرد و من صدایش را می شنیدم.."مرا دوست داشته باش"..و می دانستم همین نزدیکیهاست..کافیست یک لبخند بزند تا ببینمش ..کافیست برخیزد و خودش را نشان همه بدهد..کافیست که گمشده ی همه باشد..ولی چرا به این فکر نکرده ام که هر کس برای خودش یک گمشده دارد ...و گمشده ی همه یکسان نیست...ولی کیست در این دنیا که به فکر گمشده اش باشد کیست؟

آری دیوانگان برای همیشه فراموش خواهند شد و جایی در قلب ها نخواهند داشت ولی به راستی گمشدگان را چه کسی نجات خواهد داد ؟ ..به هر که بگویی باید نجات پیدا کنی و یا خودت را نجات بدهی فورا قهر می کند....شاید هم همه با کلمات قهر کرده اند ....بی آنکه بدانند تنها راه نجات می تواند به دست همین کلمه ها باشد..

نه اینکه گمشده اگر پیدا شود تنها نمی ماند بلکه اگر تنها نماند پیدا خواهد شد...

پس اگر می دانید

پا شوید و دور شوید از خودتان

هر چه دورتر بهتر