تنهایی مرا نیز مثل سهراب نقاش کرده است. او که با چشمهای مهربان می بینید همان گمشده است . از آن جا که هر موجود مهربانی چشم دارد از روی عکس هم نمی توان قضاوت کرد که گمشده کیست. ولی گیاه زبلی که قد کشیده و دستش به آفتاب می رسد و حالا این اوست که او را نوازش می کند بی شک همه چیز را دانسته است.

پیام های دیگران

ساره وفا: ای کاش امید این همه قد کشیدن در انسان بود-درست وقتی که پشت یک دیوار به انتظار ایستاده است...