چون آرزوی گمشده از یاد رفته ام

arezuyegomshode — Tue, 15 Dec 2009 08:16:18 GMT

یعنی مقصودت این است که همه چیز را از نو شروع کنم؟!

تقدیم به صلابت عشق و تقدیم به خوبیها و درود بر دوستیها

قسمت اول ) نوشته ی هرمزد

قسمت دوم) زورو ، زورو نبود.دون دیه گو دو برابر کار می کرد!

براي آرزو

تقديم به آرش

يه روزي روزگاري يه باغبونه پيري رفت توي باغش و يه نهال سيب كاشت

وقتي نهال رو كاشت همونجا افتاد و مرد .

نهال وقتي ديد تو يه باغه كه پر از درختاي بلنده و باغبون هم مرده و از نور

خورشيد و آب زمين هيچي بهش نخواهد رسيد شروع كرد به فكر كردن

فكر كرد و تصميم گرفت

شمشيرش رو كشيد و آماده نبرد شد

از اون روز تا 5 سال هرگز دست از جنگيدن بر نداشت تا اينكه يه روز ...

يه چيزي رو در وجودش حس كرد

اون چيز ( كه الان همه فكر مي كنن پاداش تلاش درخته ) كم كم از

وجود درخت به صورت يه شكوفه بيرون زد

درخت كه شكوفه رو ديد شمشيرش رو انداخت

( الان همه ميگن چه خوب ) و

زوال درخت از همينجا شروع شد

به هر حال

سال ديگه درخت از اينهمه زيبايي ( در اثر شكوفه ها ) سر از پا

نميشناخت

بعد مردم اومدن

اولش درخت زيبا رو ستايش كردن

براش آب آوردن ، شاخه هاش رو هرس كردن ، نازش كردن

براش آواز ساختن

عكسش رو تو كتابا آوردن

از اون داستان ها ساختن

حتي بعضي ها مي پرستيدنش

اما

بارش رو هم كم كردن

سالها گذشت

درخت ديگه شكوفه نداشت

علف هاي مزاحم دور و برش رو گرفته بودن

درختچه هاي كوچولو هر چي بارون ميومد رو مي خوردن

درخت خم شد تا شمشيرش رو ورداره

اما چون خيلي بزرگ شده بود دستش به شمشير نميرسيد

بعد كم كم ، شكوفه ها هم رفتن

درخت به ياد دوران جواني دوباره نشست و فكر كرد

همينجوري كه داشت فكر مي كرد صدايي چرتش رو پاره كرد

( افتااااااااااادددد ..... )

قصه من و تو هم همينطوره ، البته يه جورايي

يادمه يه بار واست كامنت گذاشتم و يه همچين چيزي گفتم " من براي خودخواهي خودم مي آيم و تو هنوز اينجايي " يا يه همچين چيزي

آرش ، آرزو يا هر اسمه ديگه

عصبانيت من از تو اصلا آسماني نيست

من تو رو تقديس كردم اما به ميوه نرسيدم

" متوجه شدي ؟؟؟ "

ببين چه راحت گفتم

*********************************************

اما يه مساله خيلي خيلي مهم

حتما خودت هم مي دوني در چه مورديه

خيلي مواظبش باش

خيلي خيلي خيلي

حتي اگه لازمه اين رو يه تهديد فرض كن

هرمزد از جمله کسانی بود که موقعی که من با اسم آرش می نوشتم مرا دوست داشته بود و مرا فهمیده بود.

او از جمله کسانی بود که منتظرم مانده بود و از جمله کسانی که قول بازگشت به او داده بودم. وقتی سرانجام به قولم عمل کردم و برگشتم ، رفتار بعضی ها خارج از انصاف بود. رفتاری که ذره ای هم در دل من اثر بد نگذاشت. چون انتظار هر حرفی را از قبل داشتم. می دانستم آخر هر چیز مهم است. حقیقت این بود که من با همه ی وجودم دوست داشته بودم. وقتی برگشتم پرده ای از صورتم کنار رفت. من آن صورتی را نداشتم که آنها می پنداشتند. صورت من مثل خودشان بود. و من هم شبیه خودشان بودم.درست یکی از آنها بودم. ولی آن چیز که برخی دیده بودند در حقیقت وجود نداشت. شبیه دون دیه گو ،که لباس زورو را به تن کرده بود به من قدرتی عجیب و ماورایی داده شده بود.قدرتی و نیرویی که آن لباس داشت! که همزمان دوتا بودم.! ولی هر چیز زمان خود را دارد. در زمان خود پدید می آید تا نقش خود را ایفا بکند. دوست ندارم بعد از آن ماجرا مرا دروغگو بپندارند. رسالت جدیدم جستجوست. گویی این نیز جلد زمان من است.مثل همه ی انسانهای عادی روی کره ی زمین که به دنبال گمشده های خویش می گردند..من نیز می گردم..دنبال همه ی کسانی که گم کرده ام..دنبال همه کس..دنبال همه چیز..حتی دنبال خودم.درون انسانها نیرویی وجود دارد که می تواند آنها را به هدفشان برساند.جلد حقیقی من یک کاشف است.کاشفی که به دنبال همه چیز برای دوست داشتن می گردد. و از پیش معتقد است که هر انسانی دارای یک تکه از روح خداست.

arezuyegomshode — Fri, 11 Dec 2009 09:31:18 GMT

پاییز..

برگ سبزی تحفه ی درویش

هر چند دل من بهار را دوست دارد. اما پاییز هم برای من چیز دیگریست. انگار در این فصل خدا را نزدیک تر می توان دید.نه چنان از دور مثل بهار که همه چیز ناگهان از نو آغاز می شود. پاییز نه آغاز است و نه پایان. فصل عاشقیست.بهار عارفان است.

من پاییز را از روزنه ای که دیوار زمان به رویم گشوده بود دیدم..

من گوشه ای از بهشت را در همین پاییز دیده ام.آن زمان که خورشید درست از بالای سر من می تابید و زمین را به هزار رنگ در می آورد.من پاییز را در چشمان بهار دختر بازیگوش باغبان پیر هم دیده ام.که برگ ها زیر پای او ترانه می خواندند.وصمیمیت و سخاوت خود را نثار روح و چشمان دخترک می کردند.

من پاییز را در گلوی کلاغ ، آن زمان که سیاه پوشیده و در لابه لای شاخسارهای عریان به نوحه گری مشغول بود دیده ام..

و پاییز را در مهاجرت دسته جمعی پرندگان و سمفونی هماهنگ و دسته جمعی مرغکان دیده ام..

من پاییز را در آژیر باد خزان و در حمله ی ابرهای آشوبگر و سیاه که آسمان را عرصه ی تاخت و تاز خود قرار دادند دیدم . پس از آن دیدم که اشک آسمان جاری شد و گلهای ماتم زده همراه او گریستند!

من پاییز را در آرامش پس از طوفان و در تن خیس و عرق کرده ی زمین و در سرود شاد رهگذرها و در دامن دشت و صحرا هم دیدم.

من پاییز را در تن عریان درختان که باد مهرگان لباسشان را از تنشان در آورده بود و ریشه شان در آغوش خاکهای سرد می لرزید ، دیدم.

من پاییز را در شوخی خدا با طبیعت و استواری و ایمان درختان دیدم. از آنجا فهمیدم همه ی فصل های خدا زیباست..

من پاییز و بهار را د ر فصل خوب کتابها دیدم.

که از نیروی اراده است که هیچ آرمانی در دل مدفون نمی شود.و در اندوه پر رمز رو راز ِ زیبای قهرمان داستان که هیچ نقطه ای از زمان، گورستان او نمی شود.و از مرگ خود زندگی می یابد و از خاکستر خود می زاید.

و حالا کم کم..

پاییز بساط پر رمز رو رازش را جمع می کند و با جام جهان نمایش از کنار ما می رود. تا نوبت به جادوگر سرما برسد.و پس از آن بهار آشناترین معشوق روسری حریر را از سر خود بکشد.و گل های آبی و زرد و قرمز آویخته به زلفش را نمایان کند.

و این هنرپیشه ها همیشه برای ما بازی می کنند.تا ما نگاه کنیم و یکی از آنها را به عنوان معشوق زیبای خود برگزینیم.

مثل من که معشوق زیبا و همیشگی خود را برگزیده ام..

دل هایتان همیشه بهار باد

***

سعید وفا از من دعوت کرده بود که از پاییز بنویسم. من هم ناگزیر اجابت کردم!! پاییز ، وفا را دارد.هر چند او می دانست من بهار را دوست دارم. اگر سوزناک بود ببخشید! باید طوری می نوشتم که به غرور و زیبایی بهار بر نخورد. برای اطمینان سرود زیر را هم تقدیم تان می کنم...!! امیدوارم همه خصوصا وفای آبانی ام خوششان آمده باشد.

فصل باد و برگ

بالای یک دیوار کوتاه

یگ گربه ی اخمو نشسته

فکر ِ شکار تازه ای نیست

بسیار بی حال است و خسته

آن گربه هم مثل ِ من و تو

فصل ِ خزان را می شناسد

پاییز را مانند هر کس

از باد و سرما می شناسد

چشمان ِ او دنبال ِ برگ است

حال و نگاهی تازه دارد

آن برگها را دانه دانه

او در دل خود می شمارد:

یک دانه برگ ِ زرد افتاد

یک دانه هم نارنجی افتاد

برگی که سرخ و آتشین بود

افتاد حالا در کف ِ باد

ای گربه با چشمان ِ تیزت

داری چه می بینی از این فصل؟

این فصل ، فصل ِ باد و برگ است

شاید که غمگینی از این فصل

هر چند پاییز است حالا

روی زمین مثل ِ بهار است

به به ! زمین از پوشش برگ

گلرنگ و پر نقش و نگار است

امروز پاییز است ، اما

فردا می آید فصل ِ سرما

بعد از زمستان هم بهار است

با سبزه و گلهای زیبا

arezuyegomshode — Thu, 03 Dec 2009 09:30:18 GMT

هنرمندانی بزرگ‌تر و درخشان‌ترند که در آفریده‌هایشان همه انسان‌هارا در نظر دارند. که خداوند را باید در انسان‌ها دید و نه در آسمان. انسان‌ها خدایان زنده‌اند.

ژان کریستف / رومن رولان

arezuyegomshode — Sun, 29 Nov 2009 09:12:18 GMT

اینک آن چیزی که ما بودیم.

مردان امروز٬ جوانان٬ اکنون نوبت شماست. از پیکرهای ما پله ای برای خود بسازیدو پیش بروید. بزرگتر و خوشبخت تر از ما باشید.

خود من به روح گذشته ام بدرود می گویم و آن را همچون پوسته ای خالی پشت سر می افکنم.

زندگی یک سلسله مرگها و رستاخیزهاست. بمیریم ژان کریستف تا از نو زاده شویم!

مقدمه ی رومن رولان

برای کتاب ژان کریستف

...

من گم شده ام..این که عجیب نیست و عجیب نمی تواند باشد.......خوب یادم هست که به دنبال یک ردپا به اینجا کشیده شدم.....ردپایی که برای من بیشتر از همه نمایان بود.....گویی که در آغوش همان ردپا بوده باشم و او بی رحمانه مرا یکباره زمین انداخته باشد.....اینجا کجاست؟..همه چیز به سیاهی نزدیک است......و هرچیز که مرا به وحشت وادارد بیشتر عاشقم می کند..آیا این همان سیاهیست که باید عاشق آن شوم؟.....آیا روزگار پیش از این زمانی آبی نبوده است؟.....همه چیز به خواب نزدیک بود...خواب که رفت بیداری آمد......بیدار که شدی از سیاهی وحشت می کنی....درونی سراسر سیاه...وپاهایی عجیب لرزان.....و خدایی عجیب دور!

خودت هستی و هیچ چیز دیگر نیست...خوب تماشا کن....لابد دره هایی که احاطه ات کرده اند می بینی......و در سیاهی برف های سفیدی که باریده است چقدر زشت جلوه می کند...چقدر تنها!....خدایا شب چقدر زیباست وقتی که با روز در نمی آمیزد...ومن در سیاهی چقدر زیباتر می شوم...هیچ چیز من نمی درخشد مگر آن گوهرهای درخشانی که مخصوص شب است و در شب می درخشد.....و هم شب و هم گوهر آن زیورهای اجباریست که به وجود من دوخته می شود....خیلی خوب می توانم لب یک دره بایستم و گوهرهای نجیبم را پرتاب کنم به قعر آن ، و بعد ببینم که چطور به طرف خودم برمی گردند........در این دنیای عجیب این دل مشغولی تازه ی من است.......نمی دانستم آدم می تواند با چیزهایی که مال خودش نیست کیف کند...حس عجیبیست فکر کردن به کسی غیر از خود....کسی که هدیه می دهد و هرگز پس نمی گیرد...

بهتر است هدیه ام را بردارم و راه شب را در پیش بگیرم...در سیاهی گوهرهایم می درخشند و من راه می روم....دیگر هیچ به فکر این نیستم که برگردم و عقب را نگاه کنم...در شکم که راه آمده ام یا نه؟ ..من که راه آمده ام.....مگر همه چیز نو به نو و تازه به تازه نمی شود؟....پس حالا راه آمده ام و اینجا هستم.....چه کار بزرگی که پشت سر گذاشته ام.......آنقدر خراب شده ام که ساخته شوم.....آنقدر خراب کرده ام که بسازم....آنقدر زمین خورده ام که بلند شوم.....حال به عقب برگردم و فرصت بخواهم که درست شوم و خراب شده ها را درست کنم؟چه کار بیهوده ای! مگر به راستی چیزی خراب شده است که من نگران باشم؟ هر چه هست امروز از راه خواهد رسید.....بسته ای که حاوی تمام گذشته است ولی به تاریخ امروز......این ها را همه دوست می فرستد و چه نیکوست......وقتی که بازش می کنم برایم آشناست.....وقتی که حلش می کنم انگار تمام گذشته را حل می کنم.......دیگر نمی دانم چرا زمانی نگران گذشته بودم......سبکبال می دوم...گاه می پرم و گاه می دوم...تا این که سرم به سنگی می خورد و می افتم.....سنگ را برمی دارم.....شبیه هیچ بسته ای نیست.....هیچ بسته ای پیش از این سنگ نبوده...می خواهم پرتش کنم که نمی توانم......باز می گردد سراغ خودم......پی می برم که این نیز یک گوهر است.......چون این نیز یک هدیه ی اجباریست....

ناسزا گفتن آن دلبر شیرین عجب است

ناسزا گفت که تا دل به سزایی برسد

همچنان راه می روم و شعر می خوانم....همچنان شب است و گوهرهای اجباری من می درخشند.....نمی دانم با این گوهرها سزاوار کدام مجلس خواهم شد!......ولی می دانم که صاحب مجلس چرا به انسانهای بینوا گوهرهای درخشان می بخشد.شما چه؟ فکر می کنید که بدانید؟

***

پی نوشت:

نوشته ها بیش از گذشته ها و گذشته ها بیش از نوشته ها تکراریند..خوب می دانم که باید با تمام وجود از گذشته دل کند ..چونکه نه دیگر گذشته ما را لازم دارد و نه ما در گذشته جا می گیریم...انگار گذشته فراتر از این شده است که دیگر به ما ربط داشته باشد..انگار همه چیز ربطش را با ما بریده است..چون همانیم..انگاراین ما نبوده ایم...همان گذشته بوده است..و در گذشته ما نبوده ایم و جا نمی گیریم.. این زندگیست که ما را بزرگتر از خودش و خوشبخت تر از گذشته مان می خواهد..

سرانجام این آهنگ اشکم را تا دامانم سرازیر می کند

تو رو از خاطرم برده.تب تلخ فراموشی.دارم خو می کنم با این.فراموشی و خاموشی.چرا چشم دلم کوره.عصای رفتنم سسته.؟کدوم موج پریشونی تو رو از ذهن من شسته.خدایا فاصله ت تا من خودت گفتی که کوتاهه. از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه؟ من از تکرار بیزارم. از این لبخند پژمرده. از این احساس یاسی که تو رو از خاطرم برده. به تاریکی گرفتارم.شبم گم کرده مهتابو.بگیر از چشمای کورم.عذاب کهنه ی خوابو. چرا گریم نمی گیره.مگه قلب من از سنگه؟خدایا من کجا می رم ؟کجای جاده دلتنگه؟ می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمی ذاره.سر راه بهشت من درخت سیب می کاره.

arezuyegomshode — Thu, 26 Nov 2009 11:21:18 GMT

به خاطر ِ...

غصه بود؟! نمی دانست..شادی بود؟! نمی دانست..غم بود؟! نمی دانست...

" او باورش کرده بود"

درک تفاوت بین چیزها سخت است. همه چیز شبیه هم است. ولی خوب که نگاه کنی می بینی هیچ چیز شبیه هم نیست.زندگی حقیقی اینطوری شکل می گیرد.

زندگی حقیقی با یک انتخاب آگاهانه و از سر عقل شکل می گیرد.

خواستن یک چیز است و زندگی کردن یک چیز دیگر..این دو تا یک چیز نیستند..شاید زندگی با خواسته های ما هیچ وقت جور در نیاید..ولی نامش زندگیست و از تمام خواسته های ما جلوتر است..

...

او راه می رفت و با خود تکرار می کرد:

عاشقم..عاشق ستاره ی صبح..عاشق روزهای بارانی..عاشق ِ ابرهای سرگردان..عاشق هر چه نام زندگیست بر آن.

...

ولی چرا زندگی از تمام خواسته های ما جلوتر است؟

چون ما آن قدرت را نداریم که همه چیز را به شکل دلخواه خودمان در بیاوریم.گاهی مجبور می شویم از آرزوها و امیدها و خواسته هایمان دست برداریم.

مگر نه؟!

زندگی شبیه رودخانه ایست که همگی در آن افتاده ایم. نمی دانیم از کجا آمده ایم و به کجا می رویم. فقط مجبوریم شنا کنیم تا غرق نشویم.

این ها همه اسمش زندگیست.

ولی راستی ما واقعا چه می خواهیم؟

من دوست دارم بدانم همه چیز را..چیزهایی که نمی دانم آزارم می دهد..نمی خواهم یک "اید آلیست "باشم..نمی خواهم یک " رئالیست" باشم...

می دانید " ایدآلیست " کیست؟

کسی که فقط به آرزوها و آرمانهای بلندش فکر می کند.و در این راه البته بعضی چیزهای مهم را اصلا نمی بیند و یا دلش نمی خواهد که ببیند.کنار می زند و کنار می افتد.

و می دانید " رئالیست" کیست؟

کسی که هر چه را که می بیند به عنوان یک واقعیت حتمی قبول کرده وبی چون و چرا می پذیرد.

ولی نه...

ما با چشم زندگی نمی کنیم..با چشم فقط می بینیم..ما با عقلمان زندگی می کنیم...عقل تنها چیزی ست که می توانیم به آن تکیه کنیم..و با آن واقعیت ها را کشف نمائیم..و سپس آن واقعیت های کشف کرده را به خدمت آرزوهای حقیقی در بیاوریم..

من می خواهم بروم و زندگی مرا به جلو می راند..

اگر نخواهم بروم و زندگی باشد که مرا به جلو می راند ...آن وقت شبیه طوفان زده هایی می شوم که از هر چیز که سر راهشان می بینند برای خود سایه بان درست می کنند...و از هر چیز که سر راهشان باشد تناول می کنند...فقط برای اینکه زنده بمانند و زندگی کنند..

ولی نه.. من حتی اگر شبیه طوفان زده ها شده باشم می خواهم که راه خودم را خودم انتخاب کنم..

آزاد ِ آزاد...رهای رها.....نترس و بی باک...خشنود و راضی......صبور و بردبار...

کسانی که در آزاد و تنها بودن من شک دارند ممکن است به دیده ی خوبی به من ننگرند...

در نظر آنها من یک واقعیت انکار ناپذیر ِ وجودی هستم که بر سر راه آنها پرتاب شده ام و بار دیگر مثل یک سنگ ِ سر راه یا یک نسیم سرگردان در سرزمینهای بیکار دیگری نیز پرتاب خواهم شد..

در نظر آنها من همانند زندگی بیکارم ..و همانند خدا مهربان ..

انسانها چندین دسته اند......

و در مورد من فکر می کنند که ممکن است داخل کدام دسته باشم؟

فکر آدم ها در مورد من برایم سخت آزار دهنده شده است..نه به خاطر ِ خودم . به خاطر خودشان...

(نمی دانند که...و بدتر از این ندانستن آزار نمی کشند)

ولی اگر کسی در مورد من فکر خوبی کرد سعی می کنم همان باشم. باز نه به خاطر ِ خودم. بلکه به خاطر ِ مسئولیت خطیری که قلبم آن را پذیرفته است. برآوردن نیاز دیگری توسط من!!

و در اینجاست که زندگی شروع به حرف زدن می کند..

"نمی دانم چه هستم..

نمی دانم غصه هستم یا شادی..

و یا غم....

ولی آمده ام که نشانت دهم خودم را......

چقدر وسیع و چقدر بزرگم.........

از تنهایی بعضی ها نیز بزرگترم..

من از همه چیز بزرگترم....

آمده ام که نشانت دهم بزرگی را.....

با روح من در آمیز..

تا بفهمی و بدانی و درک کنی

سایه ای را که بر سرت ساخته ام..

نمی دانم غصه هستم یا شادی..

و یا غم...

هنگامی که کسی یا چیزی را( باور کردی)

مرا نیز باورکرده ای..

مرا که همراه تو می آیم

مرا که زندگی هستم

و ممکن است روزی

مرگ نیز باشم."

نمی خواستم خبر تازه ای بدهم ..

و تعجب نکنید که اینبار هیچ تازه ای را نگفتم..

هیچ چیز به تازگی صبحی که شما نیز آن را می بینید نیست..

شاید می خواستم بگویم که "دوستتان دارم"

به خاطر تمام طلوع و غروب هایی که با هم دیده ایم..

به خاطر خورشید.

به خاطر ِ چشم ها

به خاطر ِ نفس ها

به خاطر ِ شوق

.به خاطر ِ آن یک چیزی که همیشه همان یک چیز است.

این هم شعری که من دوستش دارم

ساده می گويمت ای سر غزل

که دلم در پی همراهی با تو خفته ست

دل من سادگی روح تو را می فهمد

و خلوص نفست را که شبی

هديه داديش به من

لب من با نفست همراه است

تو درون تنمی

و وجودت هر دم

در دلم بار قه ای می سازد

و به مانند سمندی سر کش

به غزل خانه ی قلب و دلکم می تازد

ای اساس همه ديوانگيم

ای که لايق همه مستانگيم

در و جودم همه ی ثانيه ها

هر دم حضورآبی تو به پاست

تو دمی حضورت را از من باز مگير!

arezuyegomshode — Sun, 15 Nov 2009 12:24:18 GMT

بوی وفا خوش بو ترین عطر است

<<تولدت مبارک>>

قصه‌اي‌ به‌ زيبايي‌ نان‌

يك‌ مشت‌ دانه‌ گندم، توي‌ پارچه‌اي‌ نمناك‌ خيس‌ خوردند؛ جوانه‌ زدند و سبز شدند. كمي‌ كه‌ بالا آمدند، دورشان‌ را روباني‌ قرمز گرفت‌ و همسايه‌ سكه‌ و سيب‌ شدند.بشقاب‌ سبزه‌ آبروي‌ سفره‌ هفت‌سين‌ بود.
دانه‌هاي‌ گندم‌ خوشحال‌ بودند و خيالشان‌ پر بود از رقص‌ گندم‌زارهاي‌ طلايي. آنها به‌ پايان‌ قصه‌ فكر مي‌كردند؛ به‌ قرص‌ ناني‌ در سفره‌ و اشتياق‌ دستي‌ كه‌ آن‌ را مي‌چيند. نان‌ شدن‌ بزرگترين‌ آرزوي‌ هر دانه‌ گندم‌ است.

بشقاب‌ سبزه‌ آبروي‌ سفره‌ هفت‌سين‌ بود.

دانه‌هاي‌ گندم‌ خوشحال‌ بودند و خيالشان‌ پر بود از رقص‌ گندم‌زارهاي‌ طلايي. آنها به‌ پايان‌ قصه‌ فكر مي‌كردند؛ به‌ قرص‌ ناني‌ در سفره‌ و اشتياق‌ دستي‌ كه‌ آن‌ را مي‌چيند. نان‌ شدن‌ بزرگترين‌ آرزوي‌ هر دانه‌ گندم‌ است.

اما برگ‌هاي‌ تقويم‌ تند و تند ورق‌ خورد و سيزدهمين‌ برگ‌ پايان‌ دانه‌هاي‌ گندم‌ بود.
روبان‌ قرمز پاره‌ شد و دستي‌ دانه‌هاي‌ گندم‌ را از مزرعه‌ كوچكشان‌ جدا كرد. روياي‌ نان‌ و گندم‌ تكه‌تكه‌ شد. و اين‌ آخر قصه‌ بود.

دانه‌ها دلخور بودند، از قصه‌اي‌ كه‌ خدا برايشان‌ نوشته‌ بود.

پس‌ به‌ خدا گفتند: اين‌ قصه‌اي‌ نبود كه‌ دوستش‌ داشتيم، اين‌ قصه‌ ناتمام‌ است‌ و نان‌ ندارد.

خدا گفت: قصه‌ شما كوتاه‌ بود، اما ناتمام‌ نبود. قصه‌ شما، قصه‌ جوانه‌ زدن‌ بود و روييدن. قصه‌ سبزي، قصه‌اي‌ كه‌ براي‌ فهميدنش‌ عمري‌ بايد زيست.

قصه‌ شما، قصه‌ زندگي‌ بود و كوتاهي‌اش، رسالتتان‌ گفتن‌ همين‌ بود.

خدا گفت: قصه‌ شما اگرچه‌ نان‌ نداشت، اما زيبا بود، به‌ زيبايي‌ نان

arezuyegomshode — Mon, 19 Oct 2009 08:27:18 GMT

در فضایی که هیچ کس هیچ کس را دوست نداشت و نه تنها هیچ کس بلکه هیچ چیز و هیچ چیز دیگر را هم دوست نداشت ، کسی برخاست و فریاد زد..من دوست دارم..من دوست دارم..و تازه همه حواسشان به این جمع شد که دوست داشتن چیست..و همه از همدیگر پرسیدند ! .. و کسی هم از من سوالاتی کرد و من هم اولین چیزهایی که به ذهنم آمد گفتم..

پرسید به چه ایمان داری؟

گفتم : نخست به قلبم.

پرسید ایمان چیست؟

- آن چیز که با آن آدم را به گور می سپارند.

- چگونه ممکن است به چیزی ایمان بیاوری ؟

-دیدن را به عهده ی خودم می گذارم و پذیرفتن را به عهده ی قلبم.

- و از این نمی ترسی ؟

-از خودم هرگز.

-ممکن است که ایمانت را مخفی کنی؟

- آنجا که پای ایمان در میان باشد هرگز!

- نشنیده ای که ایمان را رها کن و بیاموز؟

- شنیده ام و به آن ایمان دارم. برای حرکت باید حداقل به شروع ایمان داشت.

- ایمان به چه دردت می خورد؟

-راه را برایم باز می کند.

- ایمان چه کسی محکم است؟

- آن کس که راهی که باز شده را تا به آخر بپیماید.

- این راه همان زندگیست؟

- راهی است که در زندگی برای خود می گشایییم.

-زندگی راه های دیگری هم دارد؟

- حتما دارد. ولی روزی هر کس را در یک راه گذاشته اند. اسباب و لوازمی که می خواهد و باید بردارد همه در آن راه است. درختان میوه هایی را پرورش می دهند که او می خواهد. جویبارها سرودی می خوانند که ذهن جستجوگر او به خروش می آید. همان راه که حافظ در باره ی آن گفته ..سرزنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور..

- در این راه مگر صدایی هست؟ چه چیز تو را مطمئن می کند؟

-چیزی که در گذشته بودم و چیزی که حالا شده ام. و صدایی هست که می گوید " باید خودت بشوی"

- چرا باید خودت بشوی؟

- به خاطر قلبم است هر کاری که می کنم.

- چه نیاز هست وقتی که می توانی آسوده بنشینی؟

- ممکن است کسی با محبت تو را صدا بزند . و تو آسوده بنشینی و به دنبال آن صدا نروی؟

- ممکن است همه چیز دروغ باشد؟

- من به همه چیز نمی اندیشم که به خاطر دروغ بودنش ببازم. فقط راست بودن یک چیز اهمیت دارد.

- و آن چیست؟

- عشق.

- عشق چیست؟

- این که اگر کسی را دوست داریم برای همیشه دوست داریم.

- از کجا می فهمی کسی دوستت دارد؟

- از آنجا که حتی وقتی خودم را دوست نداشته باشم او مرا دوست دارد.

- فایده ی دوست داشتن چیست؟

- فایده اش این است که به خاطر او خودمان را دوست می داریم.

- این او کیست که رهایش نمی کنی؟

- او مرا می شناسد.

- او همه ی دنیای توست؟

- همه ی دنیای من همه ی چیزهایی هستند که آنها را نمی شناسم. دنیای من دیواری ندارد و می تواند بزرگ و بزرگتر شود.

- و تو هم بزرگتر می شوی؟چطور بزرگتر می شوی؟

- با هر تصمیم سختی که می گیرم بزرگتر می شوم.

- سخت ترین تصمییمت چه بوده است ؟

- نگهداری از قلبم برای دوست داشتن در دنیایی که هیچ کس هیچ کس دیگر را دوست ندارد و همه به شدت از همدیگر خسته شده اند.

بعد از سوال و جواب همه برخاستند و به چشم های هم نگاه کردند و پرسیدند: "واقعا چیزی برای دوست داشتن هست؟" و همان کس بلند شد و گفت : خودتان قضاوت کنید که دوست داشتنی کیست.

و آرام از بین جمعیت گذشت و رفت. مثل یک احساس گذرا ناپدید شد. و بعد از رفتنش همه فکر می کردند که این نا پدید شده را قبلا کجا دیده اند...

و من در حالت پیچ و تاب فکر می کردم که این ناپدید شده خود من هستم!

بعد از چند نوشته ی تکراری که گذاشتم چون سیر حالاتم با گذشته مرتبط بود، دیگر احتمال اینکه نوشته ی تکراری بگذارم کم است. آرشیو نوشته ها همیشه باز است. و من هم هر چیز تازه ای که می بینم خواهم نوشت.

وقتی که خاطرات یاد انسان می افتند..

arezuyegomshode — Tue, 13 Oct 2009 03:16:18 GMT

تقدیم به یک دوست و ساز او(قلندر) و خاطراتمان..می توانم بگویم همه چیز از ساز زدن شروع شد..زیرا در نظر من هنوز رقص و لوازم آن یعنی هر چیزی که به رقص کمک کند ارزنده ترین هنر است.باقی هیچ نیست و فقط ادعاست.یکی پیدا نمی شود بگوید تو کیستی که نظر می دهی!ولی واقعا هم اگر کسی پیدا شود نمی دانم که به او چه بگویم!نمی دانم چه جواب بدهم!هر کس که مرا نشناسد من هم نمی شناسمش..واقعا همینطور است!

مدت هاست که چیزی نمی خنداندم

موسیقی نمی رقصاندم

خوشی نمی یابدم

زیرا که تو از پیشم رفته ای

صدایی در گوشم پیچید..من آمدم..من آمدم..

تاریخ نوشته : ۱۳۸٦/٩/۳

خاطره ی یک شب به یاد ماندنی

دیشب عاری بودم از نوسانات خالی کننده ی جانی که به سوی جمع جمیلی می رفت که جان به پرتو نور ِ زردی گره زده بودند .آنجا که حرف تمام می شد موسیقی آغاز می گرفت و من مست از این که باده ای نبود که نوشیده باشم جز دوران مایعی غلیظ در گلویم که راه نفس را می بست و من و من را بهم پیوند می داد و این که از کجا آن جا ریخته شده بود و من برای چه آنجا بودم را نمی دانم و بعد به کجا می رفتم و چه خواهد شد ها حائلی می شد بین من و آرامشی که بهم ریخته می شد در مانع شدنی بی رحمانه * که شمیم عطری را روی مسیر تنفسم می بست و من آنجا کسی را می دیدم که نمی دانم خودش بود یا نه و خودم را می دیدم که نمی دانم خودم بودم یا نه و خدائی که خودش بود و خوش داشت که اینطور رقم زده باشد سرنوشت کسی که به دنبال ستونی می رفت که پایه نداشت و پنیری بودم که دنبال موشی می دوید تا او را بخورد و بخندد تا بداند که درون موش خندان چه می گذرد و گذری داشتم به گذرگاه همیشگی دوستی که هنر از دستانش می بارید و گذشتم از بوسیدن آن دست تا برای همه باشد خالقی که عشق می باراند و برای من باشد غروری که از خالق عشق رسیده است.و دوستی ناشی بودم که نا نداشت تکان بخورد تا بلکه تکان آسمان قطع نشود و به قول صمیمیترین دوستم بابانوئل ِ درون آن گوی اسباب بازی بودم که احساس می کردم خدا برای بازی کردن لحظاتی تکانش داده در حالی که به آسمان می نگریستم و برف می بارید. برادرم رفته بود چتر بیاورد.همه را گم کردم حتی خودم.و دیگر هیچ کس پیدا نشد حتی خودم .پنداشتم که کنار آنها رفته است خودم.عزیزترین کسانم که بی خبرند از وجود آتشین من .گمان می کنم چونکه کور شده بودم .واااااااااااای.....و پیدا شده بودم در خوابی که خدا برایم دیده بودم و من خراب و خمار به سمت آینده ای خاموش میرفتم.و راضی ازشبی که بسیار خوش گذشته بود برایم و راضی از دیدن کسی که حتی نمی دانم خودش بود یا نه و راضی از پیدا کردن دوستی که باعث همه ی این اتفاقات شده بود. من راضی از همه چیز بودم حتی خودم. از خود راضی ، عاشق ، بی پروا من بودم. آنقدر بی پروا به کسی که این نوشته را نفهمید بگویم رو که تو دیوانه نیی ..لایق این خانه نیی.واما حالا که یک روز گذشته است دختر ِ ساده ی دانشجو هستم که حتی نمی دانم تمام این ها را خواب دیده ام یا نه ..نگاهی می کنم تا ببینم کدام یک از تمام این هائی که گفتم سرجایش باقیست..افسوس که هیچ کدام..حتی دوستی را که پیدا کرده ام نمی دانم هنوز دارم یا نه..پس مجبورم دختر ساده ی دانشجوئی باشم که از خود راضی و بی پروا نیست..و مظلومانه حق را به شما بدهم وبگویم حق با شماست که نفهمیدید من یکسر دیوانه بودم!

* یادم هست که می خواستم گل را با دست خودم به او بدهم که نگذاشتند. حالم گرفته شد.گل را به برادرم دادم و برادرم به دست او سپرد و گفت که از طرف من است.(هر چند گل ها را آنقدر در بغلم نگه داشته بودم که اندکی پلاسیده شده بودند.یادش بخیر! همه برخاستند که بروند ولی من از جایم تکان نمی خوردم..تا اینکه یک نفر دیگر را هم در آنجا دیدم و بدون اینکه قبلا دیده باشم شناختم......فهمیدم برای این بود که مثل میخ نشسته بودم....چند روز بعد در تبریز مرتب زلزله آمد..ولی لرزش های دلم مانع ترسم می شد...می دانستم که تنها نیستم و نفس عشق همراهم است...طعم دوست داشتن را چشیده بودم هر چند پیش از آن نیز چشیده بودم..تمام عشق ها روی سینه ام انبار شده بود..به در و دیوار می خوردم..نمی خواستم باشم..مثل طاق گردون زیر و زار شده بودم.. دوست داشتم بمیرم و به حقیقت برسم...حقیقتی که در قلبم بود و من از جزئیاتش بی خبر بودم...و اتفاقات دیگری افتاد که شاید روزی آنها را بنویسم..چون هنوز خاطرم از خیلی جهات آسوده نیست...نمی دانم چرا باید بنویسم و برای که باید بنویسم....! در این عصر غم صدا به درون نمی کند نفوذ/ در این گوشه هم گوشی نمی شنود صدای من...البته این عصر شبیه یک ابر سیاه است که خواهد گذشت..چقدر این ابرها هوا را دلگیر کرده اند..ولی مطمئنم که ابرها با گذشتن فاصله ای ندارند.)

arezuyegomshode — Sat, 10 Oct 2009 10:29:18 GMT

خواهشی دارم اگر از یاد رفته ام

از یاد به سرعت یک باد رفته ام

غبار غمت را به دنبال من نفرست

که من پر گشوده و آزاد رفته ام

از بغض خالی شده دیگر گلوی من

چونکه با کشیدن فریاد رفته ام

دلم گم شده و خبر ندارم از خودم

ورنه می سرودم که دلشاد رفته ام

دیگر از آرزو و عشقها خبر نگیر

ای دزد ِ دلهای شاد ، رفته ام

چون آرزوی گمشده از یاد رفته ام

چون آبروی میکده بر باد رفته ام

arezuyegomshode — Fri, 09 Oct 2009 05:12:18 GMT

1384/3/19

"کوچک دوست داشتنی من"

گم شدم در خود،نمي دانم کجا پيدا شدم

شبنمي بودم ز دريا،غرقه در دريا شدم

در تیره راه ِ زندگی دلم را گم کرده ام. نه تنها دلم بلکه هزاران دل دوستدار من و محبوب من را . دل گمراه من چه خواهد کرد با بهاری که می رسد از راه؟* دل من به دنبال چیست . چرا نمی توانم از لابه لای ِ این تونل ِ تاریک ردش را بگیرم؟ به راستی دنبال چیست این کوچک دوست داشتنی من؟ از آن رو آن را کوچک خطاب می کنم که طاقت حمل اتفاقهای بزرگ را ندارد و از آن رو آن را دوست داشتنی می نامم چون نایابترین دل دنیاست.

آری تنها گنج من در دنیا این کوچک دوست داشتنی است. تنها چیزی که در کل عالم نصیب من بیچاره شده است و من با این دل کوچکم روزی دنیا را تکان خواهم داد.

حداقل دنیای درون خودم را. عاقبت روزی سفری به درون خواهم کرد و خانه های قدیمی و بی مصرف را ویران ساخته و قصری پرشکوه بنا خواهم کرد.

عاقبت دل ِ گمراهم با روح خاموشم آشتی خواهند کرد و آتشی به پا خواهند نمود.

آتشی که سراسر ِ وجود کهنه ی مرا خواهد سوزاند و از این خاکستر سوخته ، سیمرغی نو ، زاده خواهد شد و من بر بال سیمرغ به سرزمین ناشناخته ها سفر خواهم کرد.

امیدوارم دل کوچک من تا آن روز آن قدر بزرگ شده باشد که طاقت حمل آن همه شکوه را داشته باشد.

* اگر اشتباه نکنم جمله ای از فروغ است.